NOVEMBER PROTESTOSCOPE / The elder of the DP follows every gathering of people, Rama receives news from the government

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

How Chuck Schumer got the worst job in Washington

2026-11-05 21:41:06Kosova&Bota SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX

How Chuck Schumer got the worst job in Washington

By Franklin Foer, The Atlantic

Over the past two tumultuous years, Chuck Schumer has become a symbol of everything Democrats dislike about themselves: a representative of the older generation who refuses to leave the political scene; a centrist without the resolve needed to confront President Donald Trump; and a communicator who consistently fails to get the message across.

Mocking the Senate minority leader became the easiest way for Democratic candidates to score points with their electoral base and demonstrate political independence.

"If I look like Chuck Schumer to you, then I'm really dangerous," Abdul El-Sayed said sarcastically during the Michigan primary.

When I spoke to Schumer on the phone, a day after Democrats inflicted a defeat on Trump's party of proportions unseen in a generation, he wanted to let me know that "Abdul and I get along well."

Since El-Sayed secured the nomination, the two have spoken two or three times a week, while Schumer’s super PAC has spent tens of millions of dollars in Michigan. I tried to ask Schumer about their differences on Israel, but he dodged the question.

"Defeating Trump has always been my main objective. Taking the Senate has always been my main objective and I have stayed true to that. If I get criticized for that, so be it," he said.

Despite the criticism and attacks Schumer has faced during this period, he appears to be the front-runner to return to his former position as Senate majority leader. His critics constitute a small minority within the Democratic caucus, which has grown even larger after Tuesday night's victory.

Schumer can afford some votes against him.

And while he supported some candidates who ended up losing, like Haley Stevens in Michigan and Janet Mills in Maine, he was also responsible for recruiting many of the candidates who went on to win seats for the Democrats. It's hard to argue that he prevented the big win; on the contrary, he was one of its architects.

Of course, Schumer is not shy about talking about his role in this victory. He told me how he first met Scott Colom, who seems to be very close to defeating Senator Cindy Hyde-Smith in Mississippi by a narrow margin.

Në vitin 2022, presidenti i atëhershëm Joe Biden emëroi Colom, prokuror në veri të Misisipit, për një post gjyqtari federal. Por Hyde-Smith i dha fund mundësive të tij duke refuzuar të kthente të ashtuquajturën “blue slip”, një praktikë e vjetër parlamentare që i lejon senatorit të shtetit përkatës të vendosë veton ndaj një kandidati për gjyqtar.

Megjithatë, Schumer kishte krijuar një përshtypje të mirë për Colom.

“Mendova se ai do të ishte një kandidat i shkëlqyer në Misisipi”, më tha ai.

Në kërkim të një kandidati që mund të përballej me Hyde-Smith, Schumer e ftoi Colom dhe të atin për drekë në apartamentin e tij në Bruklin dhe nisi ta bindte të kandidonte.

Schumer tha se marrja e Misisipit nga demokratët ishte një ambicie e vjetër e tij. Stafi i tij nuk e pëlqen kur ai e quan këtë objektiv “balena e bardhë”, një shprehje që përdoret për të përshkruar një synim të vështirë, që kthehet në një obsesion.

Misisipi është shteti me përqindjen më të lartë të banorëve me ngjyrë në SHBA, por demokratët nuk kanë fituar një garë për Senatin atje prej më shumë se katër dekadash.

Kur Schumer studioi hartën elektorale, kuptoi se mundësia nuk qëndronte vetëm te votuesit me ngjyrë.

“Popullsia e bardhë po bëhet gjithnjë e më e favorshme në Misisipi. Ka më shumë njerëz që, e dini, nuk janë aq republikanë të vendosur”, tha ai.

Ai ia atribuon këtë zhvillim, çuditërisht, John Stennisit. Stennis ishte një mbështetës i vendosur i segregacionit racor dhe demokrati i fundit që përfaqësoi Misisipin në Senat. Si kryetar i Komitetit të Shërbimeve të Armatosura, Stennis e shndërroi Jacksonin, kryeqytetin e shtetit, në një qendër të rëndësishme të industrisë së mbrojtjes.

“Në fillim, punonjësit e industrisë së mbrojtjes ishin republikanë; kryesisht punëtorë të krahut të zakonshëm. Tani janë kryesisht demokratë, sepse janë njerëz të teknologjisë, si në një mini-Atlanta”, tha Schumer.

Rekrutimi i kandidatëve për të garuar në shtetet ku demokratët humbasin vazhdimisht është një proces i lodhshëm.

Schumer udhëtoi tri herë drejt Columbusit në Ohio për të bindur ish-senatorin Sherrod Brown që të kandidonte në zgjedhjet e parakohshme për vendin që më parë mbante zëvendëspresidenti JD Vance.

Kjo, pavarësisht se një fitore do të nënkuptonte që Brown të duhej të kandidonte sërish pas dy vitesh, gjatë zgjedhjeve presidenciale, kur elektorati mund të ishte më pak i favorshëm për demokratët.

Në takimin e tretë, Brown dhe bashkëshortja e tij, Connie Schultz, po hezitonin ende. Schumer i tha Brown se mund të shijonte një pension të këndshëm, por e paralajmëroi:

“Nëse nuk kandidon dhe ne e humbasim Senatin me një vend, nuk besoj se do ta shijosh aq shumë pensionin”.

Të nesërmen, Brown dhe Schultz e telefonuan për t’i thënë se argumenti i tij kishte funksionuar.

Një nga kritikat ndaj drejtuesve demokratë të brezit të Schumerit, dhe një kritikë e drejtë, është se obsesioni i tyre për të ruajtur institucionet i ka mbajtur të zhytur në debate të ngurta, të cilat nuk arritën kurrë të fitonin mbështetjen e duhur.

Ata këmbëngulën te kërcënimi që Trump përbënte për demokracinë, u përqendruan te ndikimi rus dhe ngjarjet e 6 janarit, ndërsa nuk arritën të krijonin një përgjigje bindëse ndaj shqetësimeve të përditshme të qytetarëve.

Kjo ndryshoi gjatë dy viteve të fundit, kur lideri i pakicës në Dhomën e Përfaqësuesve, Hakeem Jeffries, dhe Schumer riformuluan argumentet e tyre kundër Trumpit, duke u përqendruar te pasurimi i tij personal në kurriz të publikut.

Ata u përpoqën të lidhnin pothuajse çdo vendim të tij me koston e jetesës. Tarifat doganore nënkuptonin çmime më të larta; ligji “One Big Beautiful Bill Act” nënkuptonte prime më të shtrenjta të sigurimit shëndetësor; shkatërrimi i ligjit për Uljen e Inflacionit nënkuptonte fatura më të larta të energjisë elektrike; ndërsa lufta me Iranin nënkuptonte rritje të çmimeve të benzinës dhe naftës.

Këto dy linja argumentimi u bashkuan në atë që Schumer e konsideron fitoren më të madhe të demokratëve gjatë dy viteve të fundit: ndihmën për të bllokuar fondin prej 1.8 miliardë dollarësh të Trumpit, të quajtur “Fondi Kundër Armatizimit të Institucioneve”, të cilin presidenti mund ta përdorte sipas dëshirës së tij.

Për nismën e parë si lider i shumicës, Schumer ka përgatitur rreth 15 projektligje, të cilat në teori synojnë të ulin kostot dhe të kufizojnë korrupsionin.

Asnjëri prej tyre nuk përbën një reformë gjithëpërfshirëse. Për shembull, disa prej tyre synojnë të ulin çmimin e insulinës, ndërsa të tjerë të ndalojnë tregtimin e aksioneve nga anëtarët e Kongresit dhe presidenti.

(Sipas Kushtetutës, projektligjet për shfuqizimin e tarifave doganore ose rikthimin e lehtësimeve tatimore të ligjit për Kujdesin Shëndetësor të Përballueshëm duhet të nisin në Dhomën e Përfaqësuesve).

Qëllimi është paraqitja e një sërë projektligjesh të arsyeshme, të cilat do t’i detyrojnë republikanët ose të kundërshtojnë masa popullore, ose të bëjnë që Trump t’i vërë veton.

Kjo strategji mbështetet në idenë se vendi refuzoi Trumpin dhe jo se përqafoi demokratët, ndaj detyra më urgjente e partisë është të rifitojë besimin e publikut.

E vërteta është se posti i liderit të shumicës në Senat, siç do ta pohonte me shumë gjasë edhe John Thune, është shndërruar në një nga detyrat më të këqija në Uashington.

Schumer tolerohet nga grupi i tij politik, ndonjëherë me shumë vështirësi. Demokratët që ndjekin vazhdimisht televizionet politike ose që dëshirojnë një qasje më luftarake progresiste nuk e durojnë dot atë, duke e kthyer në një fajtor të përshtatshëm për vendime politike që nuk u pëlqejnë.

Agjenda e tij ka të ngjarë të duket zhgënjyese për shkak të përmasave të kufizuara, në një kohë kur nevoja për reforma të thella politike duket jashtëzakonisht urgjente.

But Schumer is a politician who never gives up on a formula, as he believes he has found it.

He told me that his task is nothing less than “to reshape the electoral map in the long term, for a generation,” drawing on the fact that Texas, Ohio, and perhaps even Mississippi are already within his party’s reach. These states could form the basis of a sustainable majority in the future.

This is not a poetic vision of politics, but it is nevertheless a form of idealism.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×