DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Henry Kissinger explains how to avoid World War III: America and China have less than 10 years...

2023-05-20 21:07:03Fokus SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX
Henry Kissinger explains how to avoid World War III: America and China have less
Henry Kissinger

The Economist

In Beijing they believe that America can do anything to humiliate China. In Washington they believe that China can do anything to replace the US as the first world power.

For a sobering analysis of this antagonism and a plan to prevent a superpower, visit Henry Kissinger's office.

On May 27, Kissinger will be 100 years old. No one on Earth has more experience in foreign relations, first as a diplomat, then as national security adviser and secretary of state, and for the past 46 years as a consultant and emissary to monarchs, presidents and prime ministers. Kissinger is worried. "Both sides have convinced themselves that the other side is a strategic risk," he says. "We are on a path to a superpower conflict."

In late April, The Economist spoke with Kissinger for 8 hours about how to prevent a conflict between China and America from escalating into war. These days, he walks slowly and stooped, but his mind is sharp.

As he heralds his next two books, on artificial intelligence, AI and the nature of alliances, he continues to be more interested in the future.

Kissinger is alarmed by the growing competition between China and America for technological and economic superiority. Russia's insertion into China's orbit fears it will intensify Sino-American rivalry.

All over the world, the balance of power and technology is developing so rapidly that states have left behind all their principles on which order is established. If they don't, they will use force, "We are in the classic pre-war situation, where neither side has much room for political negotiation and in which any swing in the balance can lead to catastrophic consequences."

Study the war more

Kissinger is reviled by many as an instigator of the Vietnam War, but he considers that his life's purpose has always been to avoid conflict between the superpowers. After witnessing the carnage wrought by Nazi Germany and suffering the murder of 13 of his relatives in the Holocaust, he became convinced that the only way to prevent destructive conflict is through stubborn diplomacy, ideally fortified by shared values. "This is the problem that needs to be solved," he says. "And I believe I've spent my life trying to cope with it." According to him, the fate of humanity depends on whether America and China can get along. He believes that the rapid progress of AI, in particular, leaves them only five to ten years to find a way.

Kissinger has some advice for future leaders. "Identify where you are. No mercy." In this way, the first point that avoids war is the analysis of the growing concern towards China. Despite a reputation for being conciliatory toward the government in Beijing, he admits that many Chinese thinkers believe that America is a declining power and that, "therefore, as a result of a historical evolution, they will eventually replace us."

Eight strong conversation points

He believes that the leadership in China opposes the West's policy-making on "global rules and global order", when in fact America makes the rules and America commands. China's leaders are offended by the negative bargain offered by the West, that they will give it privileges "if it behaves well," (they feel that privileges are their right as a rising power.) Indeed, some in China suspects that America will never treat it as an equal, and that it is foolish to imagine that it could.

However, Kissinger cautions against misinterpreting China's ambitions. In Washington, "they say China wants world domination... The answer is that they in China want to be powerful," he says. "They do not seek to conquer the world in a Hitlerian sense. They don't think of the global order as such".

In Nazi Germany, war was inevitable because Hitler needed it, Kissinger says, but China is different. He has met many Chinese leaders since Mao Zedong. He did not doubt his ideology, but it has always been connected with a keen sense of the interests and capabilities of their country.

Kissinger sees the Chinese system as more Confucian than Marxist. This teaches Chinese leaders to grasp the maximum power their country can achieve and demand respect for their achievements. Chinese leaders want to be known. "If they achieve superiority in an international system, will they reach the point of imposing Chinese culture," he asks. "I do not know. My gut tells me no, but I believe we have it in our power to prevent it with a combination of diplomacy and force."

A natural American response to China's ambitions is to scrutinize it, as a way to identify how to maintain the balance between the two powers. Another is to establish a permanent dialogue between China and America. China "is trying to play a global role. We have to assess at every point whether the concepts of a strategic role are compatible." If they are not, then the question of force will arise. "Is it possible for China and the United States to coexist without the threat of all-out war with each other? I thought and still think it is.” But he admits that success is not guaranteed. "It can fail," he says. "And therefore, we must be strong enough militarily to sustain failure."

The pressing test is how China and the US deal with Taiwan. Kissinger recalls that when Richard Nixon visited China in 1972, only Mao had negotiating authority over the island. "Whenever Nixon raised a concern, Mao said 'I'm a philosopher, I don't deal with these things.' But when it came to Taiwan he was dynamic. He used to say 'They are a bunch of counter-revolutionaries. We don't need them now. We can wait 100 years. One day we will look for them. But it's too far.'"

Kissinger believes that the understanding created between Nixon and Mao was overturned after only 50 of those 100 years by Donald Trump. He wanted to burnish his tough image by removing concessions from China on trade. In politics, the Biden administration has followed Trump's example, but with more liberal rhetoric.

Kissinger would not choose this path, with respect to Taiwan, because a Ukrainian-style war would destroy the island and bring disaster to the global economy. The war could also hold back China domestically, and its leaders' biggest fear remains unrest at home.

The fear of war creates space for hope. The problem is that no one has room to make many concessions. Every Chinese leader has affirmed his country's ties to Taiwan. At the same time, however, "as things have evolved now, it is not a simple matter for the United States to abandon Taiwan without damaging its position elsewhere."

Kissinger's way out of this impasse is based on his experience in office. He would start by lowering the temperature and then gradually build trust and a working relationship. Instead of listing all their grievances, the US president would tell his Chinese counterpart: “Mr. President, the two biggest dangers to peace right now are both of us. In the sense that we have the capacity to destroy humanity." China and America, without officially announcing anything, would aim to reduce tensions.

Never a fan of bureaucratic policies, Kissinger wants to see a small group of advisers, with access to each other and working together. Neither side would fundamentally change its position on Taiwan, but America would be careful about how it deploys its forces and try not to raise suspicions that it supports the island's independence.

Kissinger's second piece of advice for leaders is: “Set goals that can attract people. Find means, describable means, for achieving these objectives". Taiwan would be just the first of several areas where the superpowers could find common ground and thus promote global stability.

Në një fjalim të fundit, Janet Yelle, sekretarja amerikane e Thesarit, sugjeroi se duhet të përfshihen çështjet klimatike dhe ekonomike. Kissinger është skeptik për të dyja. Ndonëse ai është pro veprimeve për klimën, ai dyshon se do të jetë faktori qe do të vendosë balancat midis dy supefuqive. Për ekonominë, rreziku është se agjenda e tregtisë është “rrëmbyer” nga ata që nuk duan t’i japin hapësirë Kinës.

Qëndrimi “çdo gjë ose asgjë” është një kërcënim për uljen e tensioneve. Nëse Amerika dëshiron të gjejë një rrugë për të bashkëjetuar me Kinën, nuk duhet të synojë ndryshimin e regjimit. Kissinger bazohet në një temë të pranishme në mendimin e tij që në fillim. “Në çdo diplomaci, duhet të ketë ndonjë element të botës së shekullit të 19-të,” thotë ai. “Dhe bota e shekullit të 19-të bazohej në propozimin se ekzistenca e shteteve që e kundërshtonin atë nuk ishte problem.”

Disa amerikanë besojnë se një Kinë e mposhtur do të bëhet demokratike dhe e paqtë. Megjithatë, sado që Kissinger do të preferonte që Kina të ishte një demokraci, ai nuk sheh precedent për këtë rezultat. Më shumë gjasa, një kolaps i regjimit komunist do të çonte në një luftë civile që u ngurtësua në konflikt ideologjik dhe vetëm sa do të shtojë paqëndrueshmërinë globale. “Nuk është në interesin tonë ta çojmë Kinën drejt shpërbërjes”, thotë ai.

Në vend që të gërmojë, Amerika do të duhet të pranojë se Kina ka interesa. Një shembull i mirë është Ukraina.

Presidenti i Kinës, Xi Jinping, vetëm kohët e fundit kontaktoi Volodymyr Zelensky, homologun e tij ukrainas, për herë të parë që kur Rusia pushtoi Ukrainën në shkurt të vitit të kaluar. Shumë vëzhgues e kanë hedhur poshtë thirrjen e Xi si një gjest bosh i krijuar për të qetësuar europianët, të cilët ankohen se Kina është shumë afër Rusisë. Në të kundërt, Kissinger e sheh atë si një deklaratë serioze që do të komplikojë diplomacinë që rrethon luftën, por që gjithashtu mund të krijojë pikërisht një lloj mundësie për të ndërtuar besimin e ndërsjellë të superfuqive.

Kissinger e nis analizën e tij duke dënuar presidentin rus, Vladimir Putin. “Është padyshim një gabim katastrofik i Putin, por perëndimi nuk është pa faj. “Unë mendoj se vendimi për at lënë të hapur mundësinë e anëtarësimit të Ukrainës në NATO ishte gabim i madh.” Ajo qe shkatërruese, sepse varja e premtimit për mbrojtjen e NATO-s pa një plan për ta bërë atë, e la Ukrainën të mbrojtur keq, edhe pse ishte e garantuar se do të zemëronte jo vetëm Putin, por edhe shumë nga bashkatdhetarët e tij.

Detyra tani është të përfundojë lufta, pa bërë gati fushën për betejën e radhës. Kissinger thotë se ai do që Rusia të heqë dorë nga sa më shumë territor të jetë e mundur, por realiteti është se në çdo rast armëpushimi Rusia do të mbajë Sevastopolin, qyteti më i madh i Krimesë dhe një portë për në detin e Zi. Një zgjidhje e tillë, në të cilën Rusia humbet disa përfitime, por ruan të tjerat, mund të lërë një Rusi të pakënaqur dhe një Ukrainë të pakënaqur.

Në pikëpamjen e tij, kjo është një recetë për konflikt në të ardhmen. “Ajo çfarë europianët thonë tani, sipas meje është shumë e rrezikshme”, thotë ai. “Sepse europianët po thonë: ‘Ne nuk i duam në NATO, sepse janë me rrezik. Prandaj, e do i mbushim plot me armë dhe do u japim ato më të avancuara’”. Përfundimi: “Kemi armatosur Ukrainën në një pikë që mund të jetë shteti më i mirëarmatosur dhe më i keqdrejtuar në Europë”.

Për të vendosur një paqe afatgjatë në Europë Perëndimi duhet të krijojë dy skenarë imagjinare. E para për Ukrainën që futet në NATO, në kuptimet e kufizimit dhe mbrojtjes. E dyta, Europa të riafrohet me Rusinë për të krijuar stabilitet në kufirin lindor.

Shumë shtete perëndimore do të kritikonin njëra-tjetrën për qëllime të tilla. Me Kinën e përfshirë si një aleat i Rusisë dhe një kundërshtar i NATO-s, qëllimi do të jetë shumë më i vështirë. Kina ka një interes të jashtëzakonshëm për të parë Rusinë të dalë e paprekur nga lufta në Ukrainë. Jo vetëm që Xi ka një partneritet “pa kufij” me Putinin, por një kolaps në Moskë do të shqetësonte Kinën duke krijuar një vakum pushteti në Azinë Qendrore që rrezikon të mbushet nga një “luftë civile e tipit sirian”.

Duke pasur parasysh telefonatën e Xi për Zelensky, Kissinger, beson se Kina po pozicionon veten e saj midis Rusisë dhe Ukrainës. Si një ndër arkitektët e politikës amerikano-kineze kundër Bashkimit Sovjetik, ai dyshon se Kina dhe Rusia mund të punojnë bashkë në të mirë. E vërtetë që ndajnë një qëndrim për Amerikën, por ai beson se ato nuk i besojnë njëra-tjetrës. “Nuk kam takuar kurrë një lider rus që ka thënë ndonjë gjë të mirë për Kinën”, thotë ai. “Dhe unë kurrë nuk kam takuar një udhëheqës kinez që ka thënë ndonjë gjë të mirë për Rusinë.” Ata nuk janë aleatë natyralë.

Kinezët kanë hyrë në diplomacinë mbi Ukrainën si shprehje e interesit të tyre kombëtar, thotë Kissinger. Edhe pse ata refuzojnë të përballojnë shkatërrimin e Rusisë, ata e pranojnë se Ukraina duhet të mbetet një vend i pavarur dhe ata kanë paralajmëruar kundër përdorimit të armëve bërthamore. Ata madje mund të pranojnë dëshirën e Ukrainës për t’u bashkuar me NATO-n. “Kina e bën këtë pjesërisht sepse nuk duan të përplasen me Shtetet e Bashkuara”, thotë ai. “Ata po krijojnë rendin e tyre botëror, për aq sa munden.”

Fusha e dytë ku Kina dhe Amerika duhet të bisedojnë është AI. “Ne jemi në fillimin e një epoke ku makinat mund të imponojnë murtajë globale ose pandemi të tjera,” thotë ai, “jo vetëm bërthamore, por çdo fushë të shkatërrimit njerëzor.”

Ai pranon se as ekspertët në AI nuk e dinë se cilat do të jenë fuqitë e tij (duke ndjekur dëshmitë e diskutimeve tona, transkriptimi i një theksi të trashë dhe të rëndë gjerman është ende përtej aftësive të tij). Por Kissinger beson se ai do të bëhet një faktor kyç në siguri brenda pesë viteve. Ai e krahason potencialin e tij shkatërrues me shpikjen e shtypjes, e cila përhapi ide që luajtën një rol në shkaktimin e luftërave shkatërruese të shekujve 16 dhe 17.

“Ne jetojmë në një botë shkatërrimi të paprecedentë,” paralajmëron Kissinger. Pavarësisht doktrinës se njeriu duhet të jetë në lak, mund të krijohen armë automatike dhe të pandalshme. “Nëse shikoni historinë ushtarake, mund të thoni, nuk ka qenë kurrë e mundur të shkatërrohen të gjithë kundërshtarët tuaj, për shkak të kufizimeve të gjeografisë dhe saktësisë. Tani nuk ka kufizime. Çdo kundërshtar është 100% i prekshëm.”

AI nuk mund të shkatërrohet. Kina dhe Amerika prandaj do të duhet të shfrytëzojë fuqinë e saj ushtarake deri në një shkallë, si një pengesë. Por ato gjithashtu mund të kufizojnë kërcënimin që paraqet, në mënyrën që bisedimet për kontrollin e armëve kufizuan kërcënimin e armëve bërthamore. “Unë mendoj se ne duhet të fillojmë shkëmbimet mbi ndikimin e teknologjisë mbi njëri-tjetrin,” thotë ai. “Ne duhet të ndërmarrim hapa të vegjël drejt kontrollit të armëve, në të cilat secila palë i paraqet tjetrës materiale të kontrollueshme rreth aftësive.” Në të vërtetë, ai beson se vetë negociatat mund të ndihmojnë në ndërtimin e besimit të ndërsjellë dhe besimit që u mundëson superfuqive të praktikojnë përmbajtje. Sekreti është se liderët janë mjaft të fortë dhe të mençur për të kuptuar se ai nuk duhet të shtyhet në kufijtë e tij. “Dhe nëse më pas mbështeteni tërësisht në atë që mund të arrini përmes fuqisë, ka të ngjarë të shkatërroni botën.”

Këshilla e tretë e Kissinger, për liderët e ardhshëm është “lidhni të gjitha këto me objektivat tuaja të brendshme, çfarëdo qofshin ato.” Për Amerikën, kjo përfshin të mësuarit se si të jesh më pragmatik, duke u fokusuar në cilësitë e lidershipit dhe, mbi të gjitha, rinovimin e kulturës politike të vendit.

Modeli i Kissinger për të menduarit pragmatik është India. Ai kujton një funksion në të cilin një ish-administrator i lartë indian shpjegoi se politika e jashtme duhet të bazohet në aleanca jo të përhershme të orientuara për çështjet, në vend që të lidh një vend në struktura të mëdha shumëpalëshe.

Një qasje e tillë transaksionale nuk do të vijë natyrshëm në Amerikë. Tema që kalon nëpër historinë epike të marrëdhënieve ndërkombëtare të Kissinger, “Diplomacia”, është se Shtetet e Bashkuara këmbëngulin të përshkruajnë të gjitha ndërhyrjet e saj kryesore të huaja si shprehje të fatit të saj të qartë për të ribërë botën sipas imazhit të saj si një e lirë, demokratike, kapitaliste. shoqërinë.

Problemi për Kissinger është përfundimi, që është se parimet morale shumë shpesh i tejkalojnë interesat – edhe kur ato nuk do të prodhojnë ndryshime të dëshirueshme. Ai e pranon se të drejtat e njeriut kanë rëndësi, por nuk pajtohet me vendosjen e tyre në qendër të politikës suaj. Dallimi është midis imponimit të tyre, ose të thuash se kjo do të ndikojë në marrëdhëniet, por vendimi është i tyre.

“Ne u përpoqëm t’i impononim ato në Sudan,” thotë ai. “Shikoni Sudanin tani.” Në të vërtetë, këmbëngulja në gjunjë për të bërë gjënë e duhur mund të bëhet një justifikim për dështimin për të menduar për pasojat e politikës, thotë ai. Njerëzit që duan të përdorin pushtetin për të ndryshuar botën sot, argumenton Kissinger, janë shpesh idealistë dhe realistët u bashkohen atyre me instinkt.

India është një kundërpeshë thelbësore ndaj fuqisë në rritje të Kinës. Megjithatë, ajo ka gjithashtu një rekord përkeqësues të intolerancës fetare, paragjykimeve gjyqësore dhe një shtypi të mbytur. Një implikim – megjithëse Kissinger nuk e komentoi drejtpërdrejt – është se India do të jetë një provë nëse Amerika mund të jetë pragmatike. Japonia do të jetë një tjetër. Marrëdhëniet do të jenë të tensionuara nëse, siç parashikon zoti Kissinger, Japonia ndërmerr masa për të siguruar armë bërthamore brenda pesë viteve. Me një sy në manovrat diplomatike që ruajtën pak a shumë paqen në shekullin e 19-të, ai shikon Britaninë dhe Francën për të ndihmuar Shtetet e Bashkuara të mendojnë strategjikisht për balancën e fuqisë në Azi.

Kërkohen këmbë për këpucë

Lidershipi do të ketë rëndësi po ashtu. Kissinger, ka qenë gjithmonë besues në fuqinë e individit.

Franklin D. Roosevelt ishte largpamës sa duhet për të përgatitur një Amerikë të izoluar për atë që ai e shihte si një luftë të pashmangshme kundër fuqive të Boshtit. Charles de Gaulle i dha Francës një besim në të ardhmen. John F. Kennedy frymëzoi një brez. Otto von Bismarck krijoi bashkimin gjerman dhe qeverisi me shkathtësi dhe përmbajtje – vetëm që vendi i tij t’i nënshtrohej etheve të luftës pasi ai u rrëzua.

Kissinger pranon se lajmet 24-orëshe dhe mediat sociale e bëjnë më të vështirë stilin e tij të diplomacisë. “Unë nuk mendoj se një president sot mund të dërgojë një të dërguar me kompetencat që kisha unë,” thotë ai. Por ai argumenton se të shqetësohesh nëse një rrugë përpara është edhe e mundur, do të ishte një gabim. “Nëse shikoni liderët që kam respektuar, ata nuk e kanë bërë këtë pyetje. Ata pyetën: “A është e nevojshme?”

Ai kujton shembullin e Uinston Lordit, një anëtar i stafit të tij në administratën e Nixon. “Kur ndërhymë në Kamboxhia, ai donte të largohej. Dhe unë i thashë: ‘Mund të tërhiqesh dhe të marshosh rreth këtij vendi duke mbajtur një pankartë. Ose mund të na ndihmoni të zgjidhim luftën e Vietnamit.” Dhe ai vendosi të qëndrojë… Ajo që na duhen [është] njerëz që e marrin atë vendim—që ata po jetojnë në këtë kohë dhe duan të bëjnë diçka për të, përveçse të ndjehen i vjen keq për veten e tyre.”

Udhëheqja pasqyron kulturën politike të një vendi. Kissinger, si shumë republikanë, shqetësohet se arsimi amerikan ndalet në momentet më të errëta të Amerikës. “Për të pasur një pikëpamje strategjike ju duhet besim në vendin tuaj,” thotë ai. Perceptimi i përbashkët për vlerën e Amerikës ka humbur.

Ai gjithashtu ankohet se mediave u mungon sensi i masës dhe gjykimit. Kur ai ishte në detyrë shtypi ishte armiqësor, por ai ende kishte një dialog me ta. “Më kanë çmendur”, thotë ai. “Por kjo ishte pjesë e lojës… ata nuk ishin të padrejtë.” Sot, në të kundërt, ai thotë se mediat nuk kanë asnjë nxitje për të reflektuar. “Tema ime është nevoja për ekuilibër dhe moderim. Institucionalizoni atë. Ky është qëllimi.

Por më e keqja nga të gjitha është vetë politika. Kur Kissinger erdhi në Uashington, politikanët nga të dy partitë do të darkonin në mënyrë rutinore së bashku. Ai ishte në marrëdhënie miqësore me George McGovern, një kandidat presidencial demokrat. Për një këshilltar për sigurinë kombëtare nga pala tjetër kjo do të ishte e pamundur sot, beson ai. Gerald Ford, i cili mori detyrën pasi Nixon dha dorëheqjen, ishte lloji i personit, kundërshtarët e të cilit mund të mbështeteshin tek ai për të vepruar me dinjitet. Sot, çdo mjet konsiderohet i pranueshëm.

“Unë mendoj se Trump dhe tani Biden e kanë tejkaluar armiqësinë në krye,” thotë Kissinger. Ai ka frikë se një situatë si Watergate mund të çojë në dhunë të përhapur dhe se Amerikës i mungon lidershipi. “Unë nuk mendoj se Biden mund të japë frymëzim dhe … Unë shpresoj se republikanët mund të vijnë me dikë më të mirë,” thotë ai. “Nuk është një moment i madh në histori,” ankohet ai, “por alternativa është abdikimi total”.

Amerika ka nevojë dëshpërimisht për të menduar strategjitë afatgjatë, beson ai. “Kjo është sfida jonë e madhe që duhet ta zgjidhim. Nëse nuk e bëjmë, parashikimet e dështimit do të vërtetohen.”

Nëse koha është e shkurtër dhe lidershipi mungon, ku i lë kjo perspektivat që Kina dhe Shtetet e Bashkuara të gjejnë një mënyrë për të jetuar së bashku në paqe?

“Ne të gjithë duhet ta pranojmë se jemi në një botë të re,” thotë Kissinger, “sepse çdo gjë që bëjmë mund të shkojë keq. Dhe nuk ka asnjë gjë të garantuar.” Edhe kështu ai thotë se ndjen shpresë. “Shikoni, jeta ime ka qenë e vështirë, por të jep terren për optimizëm. Dhe vështirësia – është gjithashtu një sfidë. Nuk duhet të jetë gjithmonë një pengesë.”

Ai thekson se njerëzimi ka bërë hapa të mëdhenj. Vërtetë, ky përparim ka ndodhur shpesh si pasojë e konfliktit të tmerrshëm – pas Luftës Tridhjetëvjeçare, luftërave të Napoleonit dhe Luftës së Dytë Botërore, për shembull, por rivaliteti midis Kinës dhe Amerikës mund të jetë i ndryshëm. Historia sugjeron se, kur dy fuqi të këtij lloji ndeshen me njëra-tjetrën, rezultati normal është konflikti ushtarak. “Por kjo nuk është një rrethanë normale,” argumenton Kissinger, “për shkak të shkatërrimit të siguruar reciprokisht dhe inteligjencës artificiale”.

“Unë mendoj se është e mundur që ju mund të krijoni një rend botëror në bazë të rregullave që Evropa, Kina dhe India mund të bashkohen. Kjo tashmë është një pjesë e mirë e njerëzimit… Pra, nëse e shikoni prakticitetin e saj, mund të përfundojë mirë – ose të paktën mund të përfundojë pa katastrofë.”

Kjo është detyra e liderëve të superfuqive të sotme. “Immanuel Kant tha se paqja ose do të ndodhte nëpërmjet mirëkuptimit njerëzor ose ndonjë fatkeqësie,” shpjegon Kissinger. “Ai mendoi se kjo do të ndodhte përmes arsyes, por nuk mund ta garantonte. Kjo është pak a shumë ajo që mendoj unë.”

Prandaj, liderët botërorë mbajnë një përgjegjësi të rëndë. Ata kërkojnë realizmin për t’u përballur me rreziqet përpara, vizionin për të parë se një zgjidhje qëndron në arritjen e një ekuilibri midis forcave të vendeve të tyre dhe kufizimin për t’u përmbajtur nga përdorimi maksimal i fuqive të tyre sulmuese. “Është një sfidë e paprecedentë dhe një mundësi e madhe”, thotë Kissinger.

The future of humanity depends on doing the right thing. In the fourth hour of the day's conversation, and just weeks before his birthday celebration, Kissinger adds with a characteristic chuckle: "I'm not going to be here to see any of that."


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×