LIFESTYLE / Model Thëngjille Kaushi conquers the pages of the agri-food press

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Let Russia burn.

2026-07-16 19:59:15Kosova&Bota SHKRUAR NGA NGA NINA L. KHRUSHCHEVA

Karl Marx once wrote that theory becomes a material force once it seizes the masses. Soviet leaders took this line and pursued it unreservedly—to disaster—again and again. Vladimir Lenin turned it into a justification for revolution, while Joseph Stalin used it as a license to starve and work millions of people to death in pursuit of rapid industrialization and a “bright future” that never came. Nikita Khrushchev, for his part, used it to legitimize de-Stalinization in 1956, as if history could simply take a different course.

While the objectives have changed, the governing logic has remained the same. The Kremlin first decides what reality should be, then forces people to conform to its vision, no matter the cost. Vladimir Putin’s war in Ukraine is the latest chapter in that story, and this summer, the costs are becoming impossible to ignore.

Over the past four years, Ukraine has become remarkably adept at making Russians feel the impact of a war they were never supposed to experience. When Putin launched the “special military operation” in February 2022, Russians were promised a short, victorious campaign that would not affect their daily lives. Instead, Ukrainian drones now reach deep into Russian territory, striking oil refineries, factories, and energy infrastructure with increasing regularity.

The cracks are starting to show: a budget deficit of more than six trillion rubles ($83.5 billion), galloping inflation, and lines of gas trucks stretching along the roads from Moscow to Vladivostok. Putin himself saw smoke rising over St. Petersburg during his beloved economic forum—the annual event where he eagerly showcases Russia’s global importance.

The Ukrainian government has repeatedly proposed an energy truce: it will stop attacks on refineries if Russia stops bombing Ukrainian energy infrastructure. President Volodymyr Zelensky has presented the relentless attacks on what he calls “Moscow Island” as a way to pressure Putin for peace. The logic seems simple: public frustration and rising costs create a clear incentive to reduce tensions. By any conventional measure, that’s how wars should end.

The problem is that Putin operates on a different logic. He invaded Ukraine not to solve a problem, but to prove that he could force Zelensky and the West to recognize Russia’s power on his terms. For Ukraine, the war is about survival; for Putin, it’s about earning respect and never appearing weak.

Kjo mënyrë mendimi ka rrënjë të thella historike. Kur nazistët kapën djalin e Stalinit, Jakovin, në vitin 1941, ata i ofruan dy herë ta shkëmbenin, së pari për nipin e kapur të Hitlerit dhe më vonë për marshalin gjerman Friedrich Paulus. Stalini refuzoi të dyja herët, duke thënë fjalinë e famshme: “Nuk do të shkëmbej një marshal me një lejtënant.”

Urdhri i Stalinit“Asnjë hap mbrapa”u bë model për kokëfortësinë sovjetike—dhe tani ruse. Mungesat e karburantit, çmimet e larta dhe humbjet tronditëse të jetëve nuk janë kriza në sytë e Putinit. Përkundrazi, ato janë çmimi i fitores.

Në vitin 2022, ish-presidenti amerikan Joe Bidene përshkroi Putinin si një “aktor racional” që kishte “gabuar ndjeshëm në llogaritjet e tij” duke pushtuar Ukrainën. Katër vjet më vonë, edhe ndërsa lufta arrin në tokën ruse, asgjë thelbësore nuk ka ndryshuar në mënyrën se si vepron Putini. Nëse ka diçka, konflikti vetëm ka konfirmuar gjysmën e dytë të vlerësimit të Bidenit.

Një zhvillim bie në sy. Putini rrallë ndjen nevojën të shpjegojë veten kur politikat e tij bëhen të papëlqyera. Sot, me nivelin e miratimit të tij që ka rënë nga 84% në 74% që nga janari—një rënie domethënëse në një vend ku kritika ndaj presidentit mund të të çojë në arrestim—ai nuk hesht. Vetëm në dy muajt e fundit, Putin ka mbajtur një fjalim kryesor në forum ekonomik të Shën Petersburgut, ka dhënë një intervistë të gjatë për propagandistin e Kremlinit, Pavel Zarubin, dhe ka bërë një paraqitje të rrallë në vijën e parë i veshur me uniformë ushtarake për të festuar marrjen e pretenduar të qytetit Kostyantynivka në Donbas.

Çdo paraqitje shërbente të njëjtin qëllim: të sinjalizonte se lufta nuk i nënshtrohet negociatave dhe mbetet prioriteti kryesor i Kremlinit, duke u bërë parimi organizues i regjimit të Putinit. Nëse duhen më shumë ushtarë, do të dërgohen më shumë ushtarë. Nëse kërkohen më shumë raketa, ato do të lëshohen. Asgjë nga kjo nuk varet nga opinioni publik, numri i viktimave apo radhët në stacionet e karburantit.

Putini nisi luftën e tij në Ukrainë për të treguar forcë. Të përfundojë atë nën presion do të thotë ta bësh këtë nga një pozicion dobësie. Për një udhëheqës autoriteti i të cilit bazohet në forcë dhe frikë, një rezultat i tillë do të përbënte një kërcënim ekzistencial.

Sfida, megjithatë, shtrihet përtej mbijetesës politike të Putinit. Një paqe e vërtetë do të kërkonte një Rusi krejtësisht të ndryshme: një që u jep ushtarëve të saj që po kthehen përgjigje të vërteta, ofron diçka që i afrohet një shpjegimi (nëse jo një kërkimfalje), paguan reparacione Ukrainës dhe hapet përsëri ndaj botës ekonomikisht dhe diplomatikisht.

Instead, the Kremlin has spent the past four years moving in the opposite direction, passing hundreds of restrictive laws regulating everything from business and education to what Russians are allowed to read, write and watch. This is not a government that could turn toward openness, even if it wanted to. A break with Putinism would require a political reckoning on the scale of Khrushchev’s denunciation of Stalin’s personality cult in 1956. In other words, to end the war, Putin’s regime would have to stop being Putin’s regime.

Without such a political reckoning, there remains only one realistic option for a negotiated solution: the December G20 summit in Miami. Putin may still be relying on his relationship with US President Donald Trump to broker some kind of solution. But if the United States ignores him as it did when Putin offered to help mediate the crisis with Iran, Russia could turn to what might be called the “nuclear option” — an extreme form of escalation — to impose peace on its own terms.

For Putin, victory is the whole point of the war in Ukraine. Anything less would reveal that the enormous human and economic sacrifices he has demanded of the Russians have been in vain, leaving him with a defeat he will not and cannot accept.

*Nina L. Khrushcheva, Professor of International Affairs at The New School, is co-author (with Jeffrey Tayler) of the book “In Putin's Footsteps: Searching for the Soul of an Empire Across Russia's Eleven Time Zones” (St. Martin's Press, 2019).

Project Syndicate


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×