DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

The victory that could change German politics

2026-09-07 16:30:20Kosova&Bota SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX

The victory that could change German politics

The victory of the Alternative for Germany in Saxony-Anhalt did not produce what Ulrich Siegmund had sought during the campaign: an absolute majority that would allow the AfD to govern alone.

But it produced something that, politically, may be even more important.

With 43.8 percent of the vote and 39 of the 83 seats in the state parliament, the AfD is no longer just a major opposition force.

It has become the center around which all calculations for the next government must be built. For an absolute majority, 42 seats are needed. The AfD is only three short.

On the other side stands the CDU, once the dominant force in Saxony-Anhalt. The party of Prime Minister Sven Schulze ended up with just 17.2%, its worst result ever in the state.

The difference of more than 26 points with the AfD makes it difficult to interpret the result simply as a normal electoral rotation.

This is why the September 6 elections could have consequences that go far beyond Magdeburg.

The AfD won the election. But can it win power?

Alice Weidel almost immediately announced Siegmund as the AfD's first future chancellor. But the parliamentary math is more complicated.

The AfD has 39 seats. The BSW, the party founded around Sahra Wagenknecht, has five. Together they would have 44 seats and, theoretically, a functional majority.

This is where the paradox of the outcome begins.

During the campaign, Siegmund had insisted that he preferred a strong majority and had shown skepticism towards cooperation with the BSW.

After the election, however, the AfD's federal leaders started talking about negotiations with everyone.

BSW, on the other hand, is not closing the door completely.

Thomas Schulze has identified points of agreement with the AfD, especially in energy policy and the stance towards Russia, while emphasizing strong differences in education and the economy.

Sahra Wagenknecht has previously ruled out a formal coalition, but tolerating a government remains a possibility.

In an even more delicate scenario, BSW could abstain in a third round of voting for the prime minister.

At that stage, a majority of votes cast is sufficient, which could theoretically open a path for Siegmund to office even without a classic coalition.

But Siegmund himself has so far rejected the idea that he would accept power through such a formula.

This makes the situation more than just an arithmetic problem. It is a test of how much of the AfD's campaign rhetoric it is willing to sacrifice when power becomes realistically within reach.

The most destabilizing scenario passes through the CDU

There is another way.

The AfD doesn't necessarily need to convince an entire party. A few MPs might be enough.

Siegmund has suggested this possibility himself, speaking of cooperation not only with parliamentary factions, but also with individual MPs.

Sipas Welt, brenda AfD-së po diskutohet hapur mundësia e tërheqjes së deputetëve të CDU-së drejt një bashkëpunimi, madje edhe e kalimeve individuale në AfD. Gazeta thekson se deri tani nuk janë paraqitur emra apo prova konkrete për një lëvizje të tillë.

Por politikisht, vetëm fakti që ky skenar diskutohet është domethënës.

Sepse këtu prekemi te pasoja më e thellë e zgjedhjeve.

Për vite me radhë, strategjia e partive tradicionale gjermane ndaj AfD-së është mbështetur te Brandmauer, “muri mbrojtës”: AfD mund të fitojë vota dhe mandate, por nuk duhet të bëhet partnere normale qeverisëse.

Rezultati në Saksoni-Anhalt e vendos këtë koncept nën presion ekstrem.

Jo sepse CDU-ja ka hequr dorë nga refuzimi i bashkëpunimit me AfD-në. Nuk ka hequr dorë. Por sepse ruajtja e murit po bëhet gjithnjë e më e kushtueshme politikisht.

Spiegel e përshkruan pikërisht këtë si një nga objektivat strategjikë të AfD-së: jo vetëm të fitojë vetë, por të destabilizojë CDU-në dhe ta detyrojë atë të përballet me kontradiktat e veta.

Në Magdeburg, kjo nuk është më një hipotezë teorike.

Alternativa ndaj AfD-së është po aq e vështirë

Matematika e parlamentit krijon një problem pothuajse simetrik.

Nëse AfD-ja nuk qeveris, partitë e tjera duhet të ndërtojnë një shumicë kundër saj.

CDU-ja, SPD-ja dhe të Gjelbrit kanë vetëm 31 mandate. Edhe format e qeverive të pakicës do të kërkonin mbështetje nga parti që tradicionalisht nuk bashkëpunojnë me njëra-tjetrën.

Në variantin më ekstrem, CDU, SPD, të Gjelbrit, E Majta dhe BSW do të kishin së bashku 44 mandate.

Por kjo do të kërkonte një bashkëpunim pesëpartiak që Welt e cilëson si jashtëzakonisht të komplikuar dhe vështirë të imagjinueshëm.

Për më tepër, CDU-ja ka vendime partiake që përjashtojnë bashkëpunimin si me AfD-në, ashtu edhe me të Majtën.

Këtu qëndron ndoshta fitorja politike më e madhe e AfD-së.

Edhe nëse nuk arrin të hyjë në qeveri, rezultati i saj i detyron kundërshtarët të prodhojnë formula gjithnjë e më komplekse vetëm për ta mbajtur jashtë saj.

Dhe sa më komplekse të bëhen këto formula, aq më e lehtë bëhet për AfD-në të pretendojë se sistemi politik po organizohet kundër rezultatit të votës.

Fenomeni Siegmund

Rezultati ka edhe një dimension tjetër: personalizimin e jashtëzakonshëm të fushatës rreth Ulrich Siegmundit.

Siegmund, i lindur në vitin 1990, hyri fillimisht në CDU në vitin 2008 dhe kaloi në AfD gjashtë vjet më vonë.

Ai ndërtoi një audiencë të madhe në rrjetet sociale dhe e zhvilloi fushatën më shumë rreth identitetit, emocioneve dhe figurës së tij personale sesa rreth një programi tradicional qeverisës.

Slogani i përsëritur se donte “Gjermaninë e vjetër dhe të sigurt” ishte një shembull i kësaj strategjie.

Edhe kritikat ai i ktheu në instrument elektoral. Kur Spiegel e vendosi në kopertinë si “njeriun më të rrezikshëm të Gjermanisë”, Siegmund e përdori kopertinën në fushatë dhe e firmoste për mbështetësit.

Spiegel describes the AfD campaign as its biggest yet in the state, with more money, personnel and expectations than ever before.

This is important because it shows a transformation of the AfD.

The party is no longer relying solely on anger at the establishment.

In Saxony-Anhalt she demonstrated that she can build a centralized campaign around a candidate and turn him into a massively identifiable figure.

From protest to claim for power

For many years the main question about the AfD was how much it could grow.

After Saxony-Anhalt, the question is different: what happens when a party that other parties refuse to accept as a partner wins almost half the votes?

The AfD did not win an absolute majority. This is the decisive limitation of its victory.

But 43.8% changes the nature of the problem.

In the new parliament, the AfD has more MPs than the CDU, SPD and the Greens combined.

It can no longer be treated simply as a peripheral force that can be isolated without consequences for the functioning of the parliamentary system.

And it is here that Saxony-Anhalt's victory becomes potentially more important for Germany than for the state itself.

The AfD may not take the premiership.

But the election has already produced what the party has been seeking for years: a situation in which the question is no longer just how to stop the AfD, but how long a party that is winning elections by this margin can be kept out of power.

This is real proof that Saxony-Anhalt has imposed itself on German politics.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×