HOT NEWS/ Smuggled stones hidden in cocaine containers are discovered!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

2026-10-27 21:02:47Kosova&Bota SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX

France has become the new sick man of Europe, right on the eve of the upcoming presidential elections.

After two weekends during which hundreds of thousands of protesters took to the streets, demanding that the government raise teachers' salaries, improve dilapidated schools and help cope with the rapidly rising cost of living, the European Union's second-largest economy is sinking into a vicious cycle of two interconnected crises — fiscal and social — that are feeding off each other.

“France is on the brink of a financial crisis,” former prime minister Michel Barnier told POLITICO. “We need to send a signal to the markets.”

Authorities have managed to prevent riots and looting on the scale of those that marked the first round of protests, on October 17-18, but financial markets have been alarmed. Even before the demonstrations began, investors were selling French debt or seeking historically high yields, due to the government’s failure to significantly reduce the budget deficit, which remains stubbornly high, reduce the 3.5 trillion euro debt, boost economic growth and reform an unsustainable pension system.

The prospect of a presidential runoff next spring between far-right candidate Marine Le Pen, who is leading the race, and her far-left rival Jean-Luc Mélenchon, who is in second place according to most polls, is further spooking investors. Both candidates want to spend billions of euros to lower the retirement age.

So far, the unrest is estimated to have caused tens of millions of euros in damage, much of which will be covered by insurance. But the chaos is adding fuel to an already explosive situation, sending worrying signals to investors, especially if the civil unrest continues.

The "Yellow Vest" protests from 2018 to 2020, which began at the beginning of President Emmanuel Macron's term, cost the French economy 0.1% of Gross Domestic Product (GDP), while businesses reported losses of 2 billion euros.

“It’s clear that protests affect markets,” Eric Lombard, who served as Minister of Economy and Finance last year, told POLITICO.

Duke qenë se projektbuxheti për vitin 2027, i propozuar nga kryeministri aktual Sébastien Lecornu, përfshin tashmë kursime prej 43 miliardë eurosh, duke lënë pak hapësirë për shkurtime të mëtejshme, qeveria përballet me një zgjedhje pothuajse të pamundur: të marrë më shumë borxh dhe t’ua lërë brezave të ardhshëm barrën e miliarda eurove në pagesa interesi, ose të shpresojë që protestat të shuhen vetvetiu.

“E kemi thikën në fyt dhe i ndiejmë pikat e gjakut mbi arterien karotide”, tha një ministër i qeverisë, të cilit iu garantua anonimiteti për të diskutuar situatën aktuale.

“Duhet të tregojmë se e kemi dëgjuar zemërimin e njerëzve. Por, duke pasur parasysh gjendjen e tregjeve, hapësira jonë për të vepruar është shumë e kufizuar.”

Të luash me zjarrin

Mario Monti, i cili u përball me një situatë të ngjashme si kryeministër i Italisë dhe arriti të shmangte një krizë financiare në vitin 2011 përmes shkurtimeve të shpenzimeve dhe reformës së pensioneve, i tha POLITICO-s se “gjërat mund të përshpejtohen shumë”.

Në atë kohë, kujtoi Monti, diferenca mes normave të interesit të obligacioneve 10-vjeçare italiane dhe atyre gjermane — një tregues që mat rrezikun e borxhit të një vendi krahasuar me Gjermaninë, e konsideruar historikisht e sigurt — u rrit nga rreth 150 pikë bazë në më shumë se 500 brenda pak muajsh.

Diferenca mes borxhit francez dhe atij gjerman ishte 169 pikë bazë kur tregjet u mbyllën të premten, ndërsa yield-i i obligacionit referencë francez 10-vjeçar kishte arritur në 5.14% një ditë më parë, niveli më i lartë që nga viti 2002.

Franca është konsideruar prej kohësh “fëmija i llastuar” i BE-së, tha Monti, duke shfrytëzuar peshën e saj politike dhe ekonomike për t’i anashkaluar ose shkelur rregullat fiskale të bllokut. Megjithatë, pak kush kishte menduar se një vend kaq i madh dhe i fuqishëm do të përfundonte në vijën e parë të një krize evropiane të borxhit.

Megjithëse aftësia e Bankës Qendrore Evropiane për të blerë obligacione qeveritare në tregun sekondar, në kushte të caktuara, i jep asaj një instrument të fuqishëm për të parandaluar një krizë në eurozonë, Monti thotë se votuesit francezë duhet ta kuptojnë se një krizë e borxhit sovran në vendin e tyre nuk është më thjesht një skenar imagjinar.

“Problemi kryesor është se publiku nuk shqetësohet sa duhet për këtë rrezik”, tha Monti. “Franca nuk është psikologjikisht e përgatitur ta shohë veten si objektiv të një krize, apo edhe si pikënisjen e një krize që mund të përhapet.”

Kjo gjendje e rënduar nuk është vetëm ekonomike. Shumë tregues dëshmojnë se Franca ka humbur besimin te vetvetja.

Sipas një sondazhi të muajit të kaluar, nëntë nga dhjetë francezë janë pesimistë për të ardhmen dhe besojnë se fëmijët e tyre do të jetojnë më keq se ata vetë. Një studim pan-evropian i kryer në fillim të këtij viti zbuloi se vetëm gjysma e të anketuarve francezë ndihen krenarë për sistemin demokratik, krahasuar me dy të tretat e gjermanëve dhe afërsisht 70% të britanikëve.

This pessimism has pushed voters towards more extreme candidates, such as Le Pen — whose economic platform has been criticized by some economists as unrealistic and unserious — and Mélenchon, who wants to “set fire” to the French debt.

According to a POLITICO poll released earlier this month, Le Pen has the support of 34% of voters, while Mélenchon has 15%. This means that almost 50% of the electorate intends to vote for an anti-establishment figure.

The center-right candidate, Edouard Philippe, perhaps the traditional figure best placed to take on Le Pen, has tried to present himself to voters as a candidate who defends fiscal discipline and is not afraid to face hard truths. However, his campaign has struggled to find the right direction.

The vicious circle towards disaster

Officials, lawmakers and diplomats POLITICO spoke to all agreed that France is not currently at risk of facing a Greece-like scenario that would force the government to stop payments to public employees and creditors. However, the country could well experience a crisis similar to the one that hit Italy when Monti replaced Silvio Berlusconi in 2011.

"We are not yet a banana republic in danger of declaring bankruptcy," said Charles de Courson, a veteran centrist lawmaker and budget expert.

But during the riots earlier this month, in front of the smashed window of a supermarket in the 11th arrondissement of Paris, known for its modern and alternative atmosphere, which had previously been looted, a man with no apparent connection to the store was urging passersby to go inside and get what they needed.

A few meters away, the owner of a Chinese restaurant locked the door behind each customer, to ensure that violent protesters did not enter.

These are scenes one would expect in a country on the brink of a sovereign debt crisis, not a G7 member state. Diplomats and economists watching developments from Brussels, Washington or New York understand that Paris is likely to fail to reduce its budget deficit to 3% of GDP by 2029, as it had previously promised the EU.

De Courson said France has "lost all credibility" on fiscal matters in the eyes of its European partners.

Lombard, the former Economy Minister, said that "we failed to fulfill our commitments," but expressed hope that the situation could change.

“In the name of the French people, we made commitments to put public finances back on track, but we did not fulfill them. I was strongly in favor of respecting my commitments. But, as a society, we did not do so,” Lombard said. “That is how we put ourselves in a position of weakness.”

Politico


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×