DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Will Europe be as unprepared as Ukraine was?

2026-09-08 23:55:55Kosova&Bota SHKRUAR NGA TATYANA DERYUGINA, YURIY GORODNICHENKO, ILONA SOLO

Will Europe be as unprepared as Ukraine was?

Twelve years ago, Ukraine was sleepwalking toward disaster. Now Europe is.

Before 2014, Ukraine's military was depleted by decades of neglect and disarmament. This was a choice.

Why spend scarce resources on defense when the 1994 Budapest Memorandum offered security guarantees in exchange for Ukraine’s surrender of its nuclear arsenal? Why prepare for a conflict that the prevailing intellectual consensus said could never happen? Liberal democracy had triumphed, great-power conflict was a relic, and the arc of progress was bent toward peace, liberalization, and economic convergence.

Worse still, Ukraine allowed Russia to infiltrate its information space, promote pro-Kremlin narratives, cultivate political allies, and interfere in Ukrainian elections. Under President Viktor Yanukovych, a former Russian national served as defense minister. The military was sabotaged from within.

Ukraine should have known better. The warning signs were there. Russia had invaded Georgia in 2008, demonstrating that it was willing to use military force to prevent another former Soviet republic from falling out of its orbit.

Putin was already questioning whether Ukraine was a real country, describing parts of its territory as a “gift” from Russia. He publicly described Russians and Ukrainians as “one people,” and used energy and trade to gain political leverage. However, the belief that Russia would not go any further prevented decisive action.

Then, in February and March 2014, Russia annexed Crimea without firing a shot because almost no one was there to fight back (and those who could have helped urged Ukraine to withdraw). A little later, Russia occupied parts of Donbas. This time, Ukraine fought back, but from a position of deep weakness against a stronger and better-prepared enemy.

Ukraine struggled to reach a consensus on what had happened and what should be done. While some called for mobilization, many believed the war was local, limited to a strip of territory in the east and a distant peninsula. The worst was over, they argued: Putin had gotten what he wanted.

It followed that compromises, even if painful, could bring peace. Of course, the right leader could sit across the table from Putin and negotiate an end to the bloodshed. The election of Volodymyr Zelensky in 2019 partly reflected this desire. Zelensky spoke of ending the war in Donbas, of speaking directly with Russia, and of finding a common language.

Shumë ukrainas donin të besonin se problemi mund të zgjidhej me bisedë. Përkundrazi, më 24 shkurt 2022, Rusia nisi një pushtim në shkallë të plotë, duke synuar Kievin dhe duke kërkuar të rrëzonte udhëheqjen e shtetit ukrainas. Lufta që duhej të ishte lokale u bë ekzistenciale.

Ngjashmëria e Evropës me trajektoren e Ukrainës është e jashtëzakonshme. Krahasimi nuk është i saktë: Evropa është më e pasur, më e qëndrueshme institucionalisht dhe ende kryesisht e mbrojtur nga NATO, të paktën në parim.

Por ngjashmëria në zakonet e të menduarit dhe veprimit është mjaft e madhe për të qenë thellësisht shqetësuese, siç dëshmon mjaft mirë reagimi qesharak i Gjermanisë ndaj një sulmi të dështuar rus me dronë në aeroportin e Leipzigut.

Pas dekadash paqeje, Evropa ka çmontuar në mënyrë sistematike kapacitetet e saj mbrojtëse. Udhëzimi i NATO-s për të shpenzuar 2% të PBB-së për mbrojtje, deri kohët e fundit, ishte trajtuar si një tavan e jo si një bazë minimale.

Për dekada, Italia dhe Spanja qëndronte shkopinj fshesash shkopinj fshesash në vend të pushkëve dhe sistemeve kryesore të armëve kishin shkallë gatishmërie nën 50%. Gatishmëria e evropianëve për të forcuar mbrojtjet e tyre përmes reduktimeve të shpenzimeve publike ose dërgesave të forcave paqeruajtëse në Ukrainë është tronditësisht e ulët.

Mendësia pas këtij neglizhimi është e njohur nga Ukraina para vitit 2014.

Luftërat e mëdha nuk mund të ndodhin: ne kemi Bashkimin Evropian, NATO-n dhe frenimin bërthamor. Shtetet e Bashkuara do të merren me sigurinë. Shpenzimet për mbrojtje janë të kota. Diplomacia dhe ndërvarësia ekonomike do të ruajnë paqen. Rusia kurrë nuk do të sulmonte një partner të madh tregtar.

Këto supozime janë shembur. SHBA-të kanë sinjalizuar me gjithnjë e më shumë hapur se epoka e garancive të sigurisë amerikane pa ndarjen e barrës nga Evropa ka përfunduar. Administrata e presidentit Donald Trump vë në dyshim hapur vlerën e NATO-s. Armët bërthamore nuk pengojnë agresionin nën prag (si sulmet me dronë dhe kibernetike) ose përdorimin e detyrimit dhe subversione për të minuar sovranitetin. Ajo që bie në sy në pjesën më të madhe të Evropës nuk është vetëm pacifizmi apo gatishmëria e dobët, por edhe ndjenja e vazhdueshme se edhe tani rregullat e vjetra do të rivendosen në njëfarë mënyre.

Evropa tani po përballet me sinjalet e saj paralajmëruese. Rusia tashmë po zhvillon atë që NATO e quan një fushata sabotazhi, sulmet kibernetike, ndërhyrja elektronike, dezinformimi dhe ndikimi politik në të gjithë kontinentin.

Dronët dhe avionët rusë gjithnjë e më shumë shkelin hapësirën ajrore të NATO-s, ndërsa incidente të dyshimta rreth kabllove nënujore dhe infrastrukturave të tjera kanë detyruar NATO-n të forcojë mbrojtjen e tyre.

These provocations are deliberately below the threshold of war. This ambiguity allows Russia to test European defenses, test political resolve, and learn how much provocation the West will tolerate before reacting. And, like Ukraine before 2014, Europe continues to find reasons not to act.

Across Europe, support for rearmament and for Ukraine remains politically contested.

In Italy and Spain, voters resist increasing defense spending.

In France and Germany, influential voices present the emergency as an overreaction (the far-right Alternative for Germany, which is likely to take power in Saxony-Anhalt, is demanding a deal with Russia).

In Slovakia, leaders have openly supported rapprochement with Russia.

Russia funds political parties, infiltrates cultural institutions, and promotes disinformation across Europe.

Across the continent, many argue that the war in Ukraine could be ended through negotiations, if only Ukraine's leaders were more "realistic" about territorial concessions.

Winston Churchill's verdict on the disastrous Munich Agreement of 1938 is as valid as ever: "You were given the choice between war and disgrace. You chose disgrace, and you will have war."

Europe in 2026 can invest seriously in its defense, accept the costs and trade-offs involved, and build a credible defiance. Or it can continue to spend little, hope that diplomacy alone will suffice, assume that U.S. defense will always be available, and tell itself that the war in Ukraine is a local affair.

But the price of reconciliation is never paid by politicians who choose convenience over vigilance. It is soldiers and civilians who bear the consequences. Europe still has time—which it has been given by Ukraine, at an extraordinary cost.

The challenge is not simply to spend more, but to think differently: to recognize that de-escalation is not alarmism, preparedness is not provocation, and strength is often a prerequisite for peace.

Project Syndicate


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×