QUALITY EDUCATION / After Taullau's invitation, Merkel takes the first bus to visit Kazma's school!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Butterfly, the girl who built her own destiny

2026-01-12 16:43:43Dhoma e rrëfimit SHKRUAR NGA ENTELA RESULI

I met the butterfly these days as one of the most active young people in the capital, but also among the most inspiring for me this beginning of the year. The passion with which she spoke about the organization she led (Regional Youth Cooperation Office) was not ordinary. With smiling eyes, but which deeply hid a mischievous look, she challenged you with the love she had for life and people, enough to make you think.

I asked her to share with Vox News her story, which has all the feelings a person can experience in life, even though Flutura is only 30 years old.

Flutura Brakaj (1995) was born in a small village in Mallakastra, in Hekal.

Butterfly, the girl who built her own destiny

“What I remember from childhood are simple moments, which we often share with our relatives as fragments of memories. There were also difficult moments, which are still reflected today in the way I see life and how I strive for it. For example, I remember living together: there were five of us, with only two rooms, in a small house that could barely accommodate all of us.”

These experiences, seemingly ordinary to many, have left a strong mark on her life. Today, Flutura values ??simplicity and takes nothing for granted.

Loss of mother

Flutura's childhood was cut short when she was 8 years old.

“I lost my mother when I was very young. I was 8 years old, my sister 6 and my brother 10. My mother suffered from a lung disease, which, due to the difficult conditions at that time, deteriorated quickly. Although I don't have many direct memories, I know my mother through photographs and through the love and kindness that everyone talks about her. I have always felt those qualities as something that was passed on to me as well.”

Butterfly, the girl who built her own destiny

She also remembers the moment her mother passed away.

 "At that age I didn't fully understand what was happening, but I remember the strong feeling of clinging to those close to me, like a child seeking reassurance and explanation. It was a pain that I couldn't name at the time, but that has accompanied me for a long time, perhaps because no one knew how to explain this absence to an 8-year-old child."

The loss of a mother, especially when it occurs in childhood, marks a lifelong loss.

Butterfly, the girl who built her own destiny

Relationship with father

"I did not know my grandfather, neither on my mother's nor my father's side. The relationship with my father was greatly influenced by the circumstances and mentality of the time. He was often in emigration and this made his physical presence in our lives difficult. However, I always felt him as a father who, in his own way, loved and tried within the limitations he had. He and my mother had met and fallen in love themselves, so I know with conviction that we were the fruit of their love, regardless of the circumstances."

Pas humbjes së nënës, asgjë nuk ishte më si më parë. Buka e ngrohtë mungonte dhe askush nuk e zëvendësonte kujdesin e saj. Në këtë kohë, jeta e Fluturës, e motrës dhe e vëllait ndryshon rrënjësisht: ata largohen nga vendlindja dhe vendosen në Fshatin SOS në Tiranë.

 “Familjarët tanë menduan se për ne duhej një drejtim tjetër. Babai, si prind i vetëm që punonte vazhdimisht, e kishte të pamundur të rriste tre fëmijë të vegjël në një fshat me kushte të vështira. Në vitin 2003 shkuam në Fshatin SOS, që atëherë shihej si një nga alternativat më të mira.”

Butterfly, the girl who built her own destiny

Një fillim i vështirë, por vendimtar

Për shumë fëmijë, jetesa në një strukturë të tillë shoqërohet me rebelizëm. Por Flutura, edhe pse e mitur, vendosi të merrte më të mirën nga ajo që jeta i ofroi.

 “Fillimi ishte shumë i vështirë. Gjithçka ishte e re. Por me kalimin e kohës e pashë si një mundësi të artë, një rinisje për ne të tre. Më shoqëronte shpesh shprehja: ‘Zoti nga një dorë të hedh, nga tjetra të pret’.”

Në shtëpinë SOS, me motrën, vëllain dhe fëmijë të tjerë, ajo filloi gradualisht të ndërtonte ndjenjën e përkatësisë. Me shkollën e re, mbështetjen psikologjike dhe kujdesin shëndetësor, u bë më e qetë dhe më e qëndrueshme.

Një rol shumë të rëndësishëm në këtë rrugëtim pati kushërira e saj, Xheni, e cila i ndoqi dhe i mbështeti si të ishin fëmijët e saj, me një dashuri pa kushte. Po aq të rëndësishëm ishin edhe mësuesit, edukatorët dhe punonjësit socialë që besuan tek ajo.

Butterfly, the girl who built her own destiny

Fati në dorën e saj

Që nga ajo kohë, Flutura nuk u mor më me shkaqet. Ajo nisi ta ndërtonte vetë fatin e saj.

 “Që herët kam qenë një vajzë që doja të edukohem. Shkruaja poezi, mësoja gjuhë të huaja, angazhohesha në vullnetarizëm. Në moshë të re përfaqësova Fshatin SOS në takime ndërkombëtare dhe kjo për mua ishte përgjegjësi, por edhe kënaqësi.”

Edhe pse u përball me bullizim dhe etiketime si “fëmijë pa prindër” apo “fëmijë i SOS-it”, ajo mësoi ta kthente këtë realitet në forcë.

Pa e kuptuar, ajo që shihej si dobësi u shndërrua në qëndrueshmëri, empati dhe vullnet për të ndryshuar. Për fëmijët që rriten në jetimore ekziston shpesh paragjykimi se e kanë të vështirë t’ia dalin në jetë, sidomos në momentin që lënë strukturën e kujdesit. Por Flutura duket se ishte përgatitur herët për këtë fazë.

“Forcë e madhe për mua ka qenë marrëdhënia me motrën dhe vëllain tim biologjik, por edhe me vajzat dhe djemtë me të cilët u rritëm bashkë në Fshatin SOS. Ata u bënë motra dhe vëllezër të jetës. Edhe sot ndajmë mbështetje dhe ndjesi si familje.”

Butterfly, the girl who built her own destiny

Pas jetës në shtëpitë e SOS-it, ata kaluan në strukturat e Komunitetit Rinor, ku u krijua një bashkësi edhe më e madhe, me kujdes dhe udhëzim nga punonjës dhe liderë rinorë.

 “Në fund të ditës, çdo zgjedhje ishte përgjegjësi personale, jo vetëm për veten time, por edhe për familjen biologjike dhe për atë që po ndërtonim bashkë. Kjo më dha forcë.”

Flutura tregon se njerëzit që iu bënë familje nuk ia prenë kurrë krahët, edhe kur mentaliteti dhe tabutë e kohës ishin të forta, sidomos ndaj vajzave.

 “Kam ndjerë duartrokitje, krenari dhe mbështetje. Nuk doja t’i zhgënjeja. Prandaj i kam ndjekur udhëzimet me kërshëri dhe kam respektuar investimin që Fshati SOS ka bërë për mua. E kam përdorur këtë mundësi për t’u rritur dhe fuqizuar.”

 “Jam produkt i shumë mamave dhe baballarëve”

Që e vogël, Flutura e dinte çfarë donte.

“ Doja të recitoja, të shkruaja dhe të botoja në gazetë. Nuk ishte e lehtë, por këmbëngulja më çonte përpara.”

Ajo studioi gjuhë të huaja, fillimisht në shkollën e mesme dhe më pas në Fakultetin e Gjuhëve të Huaja. Studimet për të nuk ishin vetëm dije, por një derë drejt pavarësisë. Paralelisht, u angazhua në organizata dhe aktivitete sociale, me dëshirën për t’u kthyer të tjerëve atë që vetë kishte marrë. Një nga ëndrrat e saj ishte të shkonte në Gjermani për të praktikuar gjuhën, gjë që e realizoi përmes praktikave dhe angazhimeve vullnetare.

Butterfly, the girl who built her own destiny

“Por gjithmonë e kam ditur se dua të kthehem.”

Pas rikthimit në Shqipëri, Flutura u angazhua profesionalisht në nivel rajonal dhe prej gjashtë vitesh punon në Regional Youth Cooperation Office – RYCO.

“Më ka udhëhequr gjithmonë dëshira për të kontribuar në fuqizimin e të rinjve, sidomos atyre që nuk kanë pasur gjithmonë qasje te mentorët apo organizatat me mision social. Ky angazhim lidhet drejtpërdrejt me fëmijërinë time.”

Ajo beson se secili njeri ka një mision dhe se i saji lidhet me drejtësinë sociale dhe ndryshimin.

 “Jam produkt i shumë ‘mamave’ dhe ‘baballarëve’ – kujdestarë, edukatorë dhe njerëz plot mirësi, nga të cilët kam mësuar dhe kam marrë shembull. Ata më formësuan pa më larguar nga misioni im.”

Pa mllef, por me falje

Gjatë rritjes, Flutura nuk u përball gjithmonë me njerëz të ndjeshëm apo të drejtë.

 “Ka pasur fjalë që kanë lënduar dhe situata të vështira. Por kam zgjedhur të mos i mbaj brenda vetes. Kam besuar se dhuna dhe indiferenca flasin më shumë për plagët e të tjerëve sesa për mua.”

Një shembull i rëndësishëm për të ka qenë marrëdhënia me babain.

 “Para shumë vitesh i kam shkruar një letër ku i thosha se do ta doja gjithmonë në mënyrën time. Mënyra e tij për të treguar dashurinë ishte ndryshe, më e heshtur, e lidhur me mentalitetin dhe kohën.”

Ajo pranon se nuk është plotësisht e shëruar, por ka mësuar të punojë me “fëmijën e brendshëm” dhe ta kthejë ndjeshmërinë në forcë.

 “Nuk jam pa plagë, por kam zgjedhur të mos i qasem së shkuarës me dhimbje, por me mësime.”

Humbjet dhe familja e re

Flutura tregon se babain e takonte edhe gjatë jetës në Fshatin SOS. Pushimet i kalonin në fshat, aty ku janë rrënjët e tyre dhe ku prehet nëna.

Edhe sot kthehet herë pas here, edhe pse fshati është pothuajse i boshatisur.

 “Për mua mbetet gjithmonë fshati i zemrës sime.”

Humbja e babait gjatë pandemisë së COVID-19 ishte një tjetër goditje e fortë.

“Të thuash me zë se nuk kam më prindër ka qenë një nga gjërat më të vështira. Por koha të mëson se ata jetojnë brenda teje.”

The absence of her parents made Flutura hesitant about a big wedding. But she decided to celebrate with the people she loved most, including her husband, Petro.

"He is my greatest support. The partner who gives me peace and motivation to live life together."

"The wedding day was incredibly emotional for me, and I felt like I had my parents close to me in a different way through memory and love. I put on the songs that connect me to them, songs and dances that my father would have danced to, and I honestly felt like they were present on my wedding day, on the happiest day of my life, among the people I loved the most and held dear to my heart."

RYCO and the mission

For six years, Flutura has been involved in the RYCO Local Office in Tirana. The organization aims to promote intercultural learning, dialogue, peace and reconciliation through youth exchanges in the Western Balkans.

 “We create the platform, but young people are the agents of change themselves.”

For him, working with and for young people is a privilege and a responsibility.

“Ultimately, RYCO builds bridges and creates meeting spaces that otherwise wouldn’t exist.”

The story of the Butterfly is proof that, even when life throws you hard, destiny can be built with choices, work, and people who believe in you.

Galeria fotografike (
)


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×