DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

The Two 'Spartas' of the Middle East, in an Unusual Alliance

2026-04-30 20:12:44Kosova&Bota SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX

The Two 'Spartas' of the Middle East, in an Unusual Alliance

The war in Iran is reshaping geopolitical balances, with sometimes surprising results. The list of winners and losers is not as clear-cut as it seems. Russia, for example, at first glance seems to have an advantage thanks to the rise in oil prices.

However, it suffers damage on other fronts: Zelensky's Ukraine has seized the opportunity to secure very wealthy allies in the Arab-Persian Gulf, to whom it has offered its expertise in anti-drone defense.

Moreover, Russia, like Iran, is among the victims of the UAE's sensational decision to leave OPEC+, the oligopolistic cartel of oil-producing countries that has expanded to include Moscow. This move fundamentally undermines any remaining cohesion and cooperation among oil producers.

The fact that a "little giant" like Abu Dhabi regains full freedom of action and its choices for production, export, as well as the construction of new land infrastructure to bypass Hormuz, will have long-term consequences on energy markets.

This should be seen in conjunction with another sensational development: the military alliance between the Emirates and Israel. The defense pact unites the “two Spartas” of the Middle East. The reference to the famous warrior city of ancient Greece is not accidental. Benjamin Netanyahu mentioned Sparta in a speech in the Knesset.

Middle Eastern geopolitics experts have often used the metaphor of Sparta to describe the Emirates: a micro-power in terms of geographical size and population, but a major player thanks to its financial capabilities, which has been investing in weapons for years. However, this has not been enough, given the damage that Iranian missiles and drones have caused to the Emirates.

Hence the choice: Abu Dhabi and Dubai are not only confirming their alliance with the United States, but are now also strengthening their (much bolder) one with Israel. This is a logical, but not entirely predictable, conclusion to the Abraham Accords, with which the Emirates had normalized their diplomatic relations with Tel Aviv six years ago.

In this context, it is better understood that the Emirates' decision to leave OPEC is not a technical episode related simply to the oil market. It is a political act of historic proportions, signaling the birth of a new order in the Middle East under the pressure of the war with Iran.

On the surface, it is an economic choice, linked to the desire to free itself from the constraints of production quotas. In reality, it is much more: it is a declaration of strategic autonomy, an act of breaking away from the past, and a geopolitical repositioning that redefines alliances in the region.

Për dekada të tëra, Lindja e Mesme u karakterizua nga një vijë e thjeshtë ndarjeje: në njërën anë bota arabe, në anën tjetër Izraeli. Sot, kjo vijë po shpërbëhet. Lufta me Iranin ka përshpejtuar një proces që kishte nisur prej vitesh, duke nxjerrë në pah një afrim të ri mes Izraelit dhe disa monarkive të Gjirit, në radhë të parë Emirateve.

Ky afrim tashmë është edhe ushtarak. Izraeli ka vendosur sistemin e tij të fuqishëm të mbrojtjes "Iron Dome" në territorin e Emirateve, me trupa në terren për ta menaxhuar: një hap cilësor që deri pak vite më parë do të ishte i paimagjinueshëm.

Emiratet kanë dalë nga kjo fazë e luftës me një përfundim të qartë: nuk mund të mbështeten te solidariteti arab si shtyllë e sigurisë së tyre. Kur Irani lëshoi mijëra dronë dhe raketa kundër territorit të tyre — më shumë se ndaj çdo objektivi tjetër — reagimi i vendeve të tjera të Gjirit ishte hezitues.

Kjo ka krijuar një çarje fillimisht psikologjike, përpara se të bëhej politike. Abu Dabi ka ndjerë një cenueshmëri ekzistenciale, një kërcënim të drejtpërdrejtë ndaj modelit të tij ekonomik të bazuar në stabilitet, hapje dhe globalizim.

Prej këtej vjen zgjedhja për të forcuar pa asnjë mëdyshje boshtin me Uashingtonin dhe me Izraelin. Është një aleancë e bazuar jo mbi afinitete ideologjike, por mbi një llogaritje të ftohtë: kush mund të garantojë mbrojtje reale në rast lufte.

Traktati i Abrahamit, i nënshkruar në vitin 2020 nën administratën e parë të Donald Trump, sot nuk duket më si një gjest i izoluar diplomatik, por si pararendës i një ndryshimi strukturor. Dalja nga OPEC futet pikërisht në këtë kuadër. Organizata e vendeve eksportuese të naftës kishte qenë për dekada një instrument i fuqisë kolektive të botës arabe. Sot, në sytë e Emirateve, ky model duket i vjetëruar. Kuotat e prodhimit kufizojnë aftësinë për të reaguar shpejt ndaj goditjeve si ajo e shkaktuar nga lufta.

Në një moment kur Ngushtica e Hormuzit është praktikisht e paralizuar dhe rrugët energjetike janë bërë të cenueshme, prioriteti është maksimizimi i fleksibilitetit, rritja e prodhimit dhe investimi në infrastrukturë alternative, si tubacionet që anashkalojnë pikat strategjike të bllokimit.

Ekziston edhe një dimension konkurrues. Emiratet prej kohësh e shohin me pak durim lidershipin saudit në Gjirin Persik dhe rolin dominues të Riadit brenda OPEC. Rivaliteti me Arabia Saudite zhvillohet në disa plane: ekonomik, gjeopolitik dhe teknologjik.

Sheiku Mohammed bin Zayed (presidenti i Emirateve) dhe princi saudit Mohammed bin Salman, dikur aleatë të ngushtë, janë shndërruar në konkurrentë në garën për t’i kthyer vendet e tyre në qendra globale për financë, turizëm dhe inovacion. Vendimi për të dalë nga OPEC është gjithashtu një mënyrë për t’iu shmangur disiplinës së imponuar nga Riadi dhe për të afirmuar një linjë të pavarur.

Behind this lies a transformation of the Emirati identity. Born as a federation of small monarchies, the country has built a global economic power in a few decades. In recent years, it has also developed an increasingly assertive military and strategic dimension, precisely like "Sparta".

Despite its small size, the Emirates project power beyond its borders: intervention in Yemen, role in the civil war in Libya, support for the coup in Egypt in 2013. An interventionist foreign policy that is justified by the desire to oppose political Islamism, but which also reflects a broader ambition to influence regional balances.

The war with Iran has reinforced this trend. Faced with an enemy that has shown the ability to strike vital infrastructure — ports, airports, oil plants — the Emirates have chosen to respond not only defensively, but also by redefining their strategic positioning.

They have closed Iranian institutions on their territory, restricted economic ties with Tehran, and pushed for a tougher international response, including at the United Nations. This too marks a significant shift: Dubai had long remained a free haven for Iranian ayatollahs’ financial transactions, often avoiding or circumventing US sanctions.

This role of the Emirati financial center is closing, and Tehran will lose one of its secret channels for bypassing the US embargo.

On a global scale, this development has important consequences. An increase in production by the Emirates could help lower oil prices, as has been pointed out with approval by Washington. The international energy system is entering a more fragmented and competitive phase, with major producers increasingly acting as individual actors rather than as a coordinated cartel. (Corriere della Sera)


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×