Men's November

2025-11-12 17:37:54Pikëpamje SHKRUAR NGA ALADIN STAFA
Aladdin Staff 

As half of this decade draws to a close, with the hours passing at the speed of light, it seems that the world is getting tougher and the future looks much more unstable. From some of the latest data from the International Association for Suicide Prevention (IASP) based in Washington DC, in 2019 we learn that about 703,000 people committed suicide worldwide each year and one in 100 deaths is the result of this serious act on life.

In many countries, November is recognized as a period of awareness for men's mental and physical health, through the global campaign "Movember." This month reminds us that behind every silent smile may be hidden an invisible battle that requires attention, understanding and the courage to speak out.

But what is hidden and not said out loud is that the global suicide rate is twice as high for men as for women. And we are only in the scientific research for 2019. Everyone would think that the figures will fluctuate differently in the following years for each gender.

But the research doesn't show that. The years that follow, apart from the number as an indicator, don't change the order of gender.

The victims of this serious act, in each subsequent year, are once again men. In 2020, in 2021 and until 2024.

Always growing

So what's happening? What's the reason? The fault of the century or what else?

The realities clearly show that one gender is facing more difficulties in adapting and wanting life. Precisely the so-called "strongest" on the planet, men. If this century has been talked about a lot about women, supported them or focused more attention, the same situation has not happened with men. On the contrary, in every aspect of life their role is taken for granted to be a guide, decisive and combative without considering the stigma of society.

And even more so to talk about their mental health. An almost forgotten topic, creating in our subconscious a robotic being, ready for any battle by denying their emotional access. As we have seen, statistics show a frightening increase in suicides in recent years, considering it as the most immediate danger of the time to understand that mental strength dominates the physical one.

But what drives a man to this final act?

Social pressure?

In 2025, a good part of reality is lived on social media, offering us models that if you're not famous, life isn't worth living. But in the end, what exactly does society define as fame?

Për meshkujt koha ecën dyfish me shpejt se për femrat. ‘Suksesi’ i tyre matet me statuse e të mira materiale dhe pasja e këtyre dy elementëve duhet të ndodhë sa më parë për të mënjanuar komentet përbuzëse dhe marrjen e një cilësimi si “dështak”. Ndaj dhe për t’ju larguar presionit, sfidave dhe realitetit, varësia ndaj alkoolit dhe substancave narkotike është rritur ndjeshëm tek meshkujt duke i bërë ata disa herë me vulnerabël se femrat.

Ana e tyre psikologjike bie lehtë në kurthin e dorëzimit pa marrë parasysh pasojat.

Të jetosh apo të performosh?

Në shumë shoqëri, burrat rriten nën hijen e rëndë të turpit — u thuhet vazhdimisht “bëhu burrë”, për të mbajtur dhimbjen brenda dhe heshtjen si një armatim. Vështirësitë nuk shihen si pjesë e natyrshme e njeriut por si dobësi. Imagjino një djalë që po vuan së brendshmi ndërsa i thuhet se lotët janë të ndaluar. Se dhimbja duhet të fshihet thellë e duhet mbyllur pas një buzëqeshjeje të detyruar duke çuar kështu në një analfabetizëm emocional.

Shumë burra ecin në jetë pa fjalët për ndjenjat që i përzihen brenda — ankthin, trishtimin, frikën apo dhe konfuzionin. Është sikur të jetosh në një vend të huaj pa hartë, apo dhe pa gjuhë për të përshkruar stuhitë brenda teje. Pa mjetet për të shprehur atë që ata ndiejnë, duke u bërë kështu dhe robër të heshtjes së tyre.

Edhe hapësirat ku flitet për shëndetin mendor shpesh e përjashtojnë realitetin e burrave. Skena publike e vulnerabilitetit zakonisht i kushton vëmendje rrëfimeve të grave dhe zërave të tyre të butë. Por dhimbja e një burri nuk duket gjithmonë ajo që shohim.

Ajo fshihet pas sjelljeve që shoqëria duket sikur i toleron: ai punon shumë për ta harruar atë, tërhiqet në izolim, jëton një heshtje të mpirë ose shpërthen në zemërime të pakontrolluara. Pa kuptuar se brenda këtij karakteri fshihet një shpirt i brishtë.

Dhe padyshim këto nuk janë shenja force por sinjale dhimbjeje të pëshpëritura në mënyra që bota shpesh i injoron pa kujdes.

Që në kohët e lashta, njerëzit përballeshin me sfida të mëdha që i shkaktonin stres dhe ankth — luftërat e pafundme, pasiguria për të ardhmen dhe presioni për të ruajtur nderin dhe pozitën në shoqëri. Nëse i referohemi antikitetit luftëtarët e Spartës dhe qytetarët e Athinës ndjenin në shpirt të njëjtat frikëra dhe dhimbje emocionale që sot përjetojnë njerëzit në shoqëritë moderne. Kjo tregon se, pavarësisht ndryshimeve në kohë dhe rrethana, thelbi i sfidave njerëzore mbetet i njëjtë.

Në kohën e Platonit dhe Aristotelit, filozofët flisnin për nevojën e harmonisë, përballë sfidave të jashtme dhe të brendshme. Ata kuptonin se pa njohjen dhe menaxhimin e emocioneve, njeriu nuk mund të gjejë paqe të qëndrueshme. Nëse burrat nuk mësojnë të njohin dhe shprehin emocionet e tyre, ne po harrojmë një mësim të vjetër por të përjetshëm.

Sot, megjithëse sfidat marrin formë kapitaliste si p.sh., konkurrenca e lartë në punë, presionet sociale, ritmi i shpejtë i jetës, gjithsesi burimet e stresit dhe të dhimbjes mbeten të ngjashme.

In this context, what we call “strength” is often just a mask to cover fear and fragility. Ancient philosophers teach us that true strength lies in knowing oneself and overcoming fragility, not in suppressing it. Unfortunately, many cultures today continue to impose on men the obligation to hide pain, leaving them to struggle in silence with daily stress, a struggle that is essentially not much different from those of antiquity.


Video