
Thomas Wright - The Atlantic
Jensen Huang's sudden departure from Nvidia, following revelations of an extramarital affair with a woman, Alice Huang, whom US intelligence officials consider to be a person connected to Chinese intelligence services, should force a fundamental review of the United States' strategy for artificial intelligence.
Jensen Huang wasn't just the CEO of the world's most important semiconductor manufacturing company.
He was also one of Donald Trump's closest and most influential advisers on artificial intelligence issues. Huang convinced Trump to drop his initial support for export controls, arguing that American technology companies should compete in China.
He repeatedly insisted that artificial intelligence is more like electricity than a weapon and that warnings about its safety were grossly exaggerated. It was a stance that Trump fully embraced.
In the coming months, Congress will examine every aspect of this scandal.
Among them are the Commerce Department's suspension of its investigation into Megaspeed, the Singaporean company where Alice Huang was a board member; the failure to crack down on China's vast chip smuggling network in Southeast Asia; Nvidia's financial contributions to Trump's pet projects, such as the White House ballroom; and China's possible illicit influence over other business leaders in America.
The scandal comes at a time of deep national discontent and concern about artificial intelligence and is likely to reinforce public concerns that the companies developing the technology have been given too much influence over how it is regulated.
In the recent midterm elections, candidates who promised restrictions on data center construction achieved significant results.
Dario Amodei and Sam Altman, the leaders of Anthropic and OpenAI, have warned that the new models could bring extraordinary risks and have suggested that companies should tread carefully in developing cutting-edge technology.
It's hard to go a week without news of unprecedented cyberattacks, some of which are enabled by artificial intelligence.
For example, in July, autonomous agents undergoing security tests at OpenAI broke out of their isolated environment and infiltrated the systems of Hugging Face, another artificial intelligence company.
Dilema e Amerikës është kjo: Shtetet e Bashkuara duhet të qëndrojnë përpara Kinës, por njëkohësisht duhet ta marrin seriozisht sigurinë. Zgjidhja nuk është përshpejtimi i zhvillimit apo arritja e një marrëveshjeje të madhe me Pekinin, por forcimi i kontrolleve të eksporteve.
Kontrollet më të rrepta do të ndihmojnë në ruajtjen e epërsisë amerikane, duke krijuar hapësirën e nevojshme për të ngadalësuar zhvillimin dhe për të garantuar që modelet e reja t’u nënshtrohen testeve rigoroze përpara se të hidhen në përdorim.
Fitorja në garën me Kinën është kthyer në një justifikim universal për drejtuesit e kompanive, të cilët e përdorin atë për të çuar përpara interesat e bizneseve të tyre dhe për të kundërshtuar çdo thirrje për rregullim të aktivitetit të tyre. Edhe politikanët kanë rënë në këtë kurth.
Në shtator, senatori Ted Cruz i tha Politico: “Nëse do të kemi robotë vrasës, do të preferoja të ishin robotë vrasës amerikanë dhe jo kinezë”.
Gjeopolitika nuk është një justifikim bindës për të ndërmarrë veprime irracionale. Por po aq i gabuar është edhe pretendimi i Huang se nuk ka shumë rëndësi se kush e fiton garën.
Në prill, Anthropic njoftoi se kishte zhvilluar një model të quajtur Mythos, i cili u jepte përdoruesve aftësi jashtëzakonisht të avancuara për sulme kibernetike.
Në vend që ta publikonte Mythos për të gjithë, Anthropic bashkëpunoi me administratën Trump për të krijuar Projektin Glasswing. Përmes tij, kompanitë kryesore amerikane patën akses në këtë model për qëllime të mbrojtjes kibernetike, në mënyrë që të identifikonin dhe të mbyllnin sa më shpejt dobësitë në sistemet e tyre.
Nëse Kina apo ndonjë shtet tjetër do të kishte zhvilluar i pari aftësi të ngjashme me Mythos, nuk ka shumë gjasa që ta kishte ndarë modelin me kompanitë amerikane, të cilat do të mbeteshin të ekspozuara ndaj sulmeve.
Disa senatorë kanë propozuar një zgjidhje joshëse: Shtetet e Bashkuara duhet të negociojnë me Kinën një marrëveshje gjithëpërfshirëse për kontrollin e armëve, me qëllim pezullimin ose ngadalësimin e zhvillimit të inteligjencës artificiale.
Altman ka deklaruar se një marrëveshje e tillë do të ishte e lehtë për t’u arritur mes Trump dhe Xi Jinping. Por kjo është një fantazi. Verifikimi i zbatimit të saj do të ishte jashtëzakonisht i vështirë. Kina ka të ngjarë ta shihte përpjekjen për arritjen e një marrëveshjeje të tillë si një përpjekje të SHBA-së për të ruajtur epërsinë e saj.
Në një deklaratë të fundit, drejtuesi i Ministrisë së Sigurisë Shtetërore, shërbimit inteligjent të Kinës, e bëri të qartë se Pekini e sheh konkurrencën me Shtetet e Bashkuara në fushën e inteligjencës artificiale si një përballje mes kundërshtarësh. Kjo nuk i përjashton bisedimet dhe veprimet e koordinuara për të trajtuar rreziqe të caktuara të sigurisë, por tregon se një marrëveshje gjithëpërfshirëse është shumë pak e mundshme.
Marrja seriozisht e sigurisë është e pamundur nëse kompanitë që zhvillojnë inteligjencën artificiale vazhdojnë me ritmin maksimal. Modelet janë pranë aftësisë për të përmirësuar veten, një kapacitet që mund të përshpejtojë ndjeshëm përparimin teknologjik përtej mundësive të njerëzve për ta vlerësuar dhe kontrolluar atë.
Për këtë arsye, Shtetet e Bashkuara duhet të forcojnë kontrollet e eksporteve dhe të përqendrohen më shumë te siguria, duke shfrytëzuar avantazhin kohor që kanë ndaj Kinës.
Megjithëse Kina po punon intensivisht për të zhvilluar kapacitetet e saj të prodhimit të çipave, ajo vijon të përballet me vështirësi. Në qershor të vitit 2025, sekretari i Tregtisë, Howard Lutnick, dëshmoi para Kongresit se Kina prodhon vetëm rreth 200 mijë çipa të avancuar në vit, një shifër shumë e vogël krahasuar me nevojat e saj.
Çipat janë avantazhi kryesor që Shtetet e Bashkuara kanë ndaj Kinës dhe Uashingtoni duhet ta shfrytëzojë këtë epërsi.
Një pjesë e madhe e përparimit të Kinës duket se është mbështetur në aksesin ndaj modeleve amerikane të inteligjencës artificiale. Kompanitë kineze kanë përdorur një teknikë të quajtur distilim, përmes së cilës një model me më pak aftësi trajnohet nga një model më i fuqishëm, duke i mundësuar të kopjojë me shpejtësi disa prej kapaciteteve të tij.
Në shkurt, Anthropic zbuloi se DeepSeek, Moonshot dhe MiniMax kishin gjeneruar më shumë se 16 milionë shkëmbime me Claude, përmes rreth 24 mijë llogarive mashtruese, me qëllim përvetësimin e aftësive të tij.
Më vonë, kompania zbuloi një operacion edhe më të madh nga Alibaba, që përfshinte mbi 150 milionë shkëmbime, të projektuara për të përmirësuar modelet e saj Qwen.
Në shtator, FBI dhe Agjencia e Sigurisë Kombëtare (NSA) paralajmëruan se laboratorët kinezë po përdornin distilimin në shkallë të gjerë për të përvetësuar aftësitë amerikane të inteligjencës artificiale, me një kosto shumë më të ulët sesa zhvillimi i tyre në mënyrë të pavarur.
Siç e dimë tashmë nga skandali i Nvidia-s, edhe spiunazhi ka të ngjarë të ketë luajtur një rol. Huang dinte më shumë se çdo individ tjetër se kush po përfitonte akses në çipat e avancuar. Aksesi në këtë informacion mund të kishte një vlerë të jashtëzakonshme për një aktor të huaj.
Edhe laboratorët e inteligjencës artificiale janë shumë të ekspozuar ndaj spiunazhit. Muajin e kaluar, prokurorët federalë ngritën akuza ndaj një shtetasi saudit, të punësuar në OpenAI, për instalimin e një pajisjeje të fshehtë regjistrimi audio.
Asetet më të rëndësishme të laboratorëve janë të ashtuquajturat model weights, pra parametrat matematikorë që kodojnë atë që modelet kanë mësuar. Nëse një shërbim i huaj inteligjence arrin t’i vjedhë këta parametra, ai mund të përvetësojë aftësi për të cilat laboratorët kanë shpenzuar vite të tëra duke i zhvilluar.
Qeveria amerikane duhet të rrisë ndjeshëm bashkëpunimin kundërzbulues me laboratorët dhe kompanitë e tjera që zhvillojnë veprimtari të lidhura me sigurinë kombëtare të SHBA-së.
Ensuring the proper security of new artificial intelligence models depends on slowing the race, not only between the United States and China, but also among American laboratories themselves.
Engineers and artificial intelligence experts have been discussing ways to achieve this. One of the main ideas is to ask labs to reallocate their computing capacity, devoting far fewer resources to research and development and far more to customer service and security.
This would slow the pace of development, but it could be done in such a way that the United States maintains its lead over China and artificial intelligence companies continue to be profitable.
President Trump has spent much of the past two years pressuring and attacking some of America's closest and oldest allies. His stance has not instilled any confidence in the way Washington is managing artificial intelligence.
The United States' allies in the Five Eyes group (Australia, Canada, New Zealand, and the United Kingdom) were forced to wait months before gaining access to Mythos, in order to improve their private sector cyber defenses.
These and other traditional allies will surely be concerned by the possibility of an American president using powerful artificial intelligence against them.
Trump is unlikely to allay these fears, but the new Congress could begin laying the groundwork for a new alliance on artificial intelligence. This alliance would set criteria for access to chips, computing infrastructure, and cutting-edge models, and would propose limits and safeguards for how the United States uses powerful artificial intelligence.
One of the lessons of the Jensen Huang scandal is that policymakers have given extraordinary influence to tech company executives whose commercial interests did not always align with American interests.
His departure offers a rare opportunity to reexamine the assumptions that have guided artificial intelligence strategy over the past two years, to respond to growing concerns about the technology, and to establish a new approach that simultaneously protects American leadership in artificial intelligence and public safety.