DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

2026-10-20 20:53:00Pikëpamje SHKRUAR NGA OLSI BAKALLI

Dear citizens,

Today I am leaving the office of Prime Minister of Albania. Not because the opposition defeated me, not because my allies abandoned me, nor because the numbers in the Assembly are no longer enough for me. I am leaving because, after all these years, I must face a truth that the government teaches you to skillfully avoid. You can survive politically for years by selling propaganda as reality, but there comes a day when no amount of speech can cover the bill of failures. Because propaganda can embellish reality, but it cannot change it, and when words run out, reality demands an accounting.

Recently, I called some young protesters “a bunch of uneducated rascals who don’t know how to string words together.” Perhaps I thought that by mocking them, I would diminish their voice. But a prime minister who mocks a generation should have the courage to ask himself a simple question: if these young people are uneducated, who was responsible for their education? If they are uneducated, who was supposed to create the conditions for their education? If they don’t know how to argue, what have we done to teach them to think, to question, and not to blindly accept what they are told?

You can't govern people for years and then act like the new generation has descended from another planet. Part of this generation grew up in the era of TikTok, short videos, and on-screen success. But algorithms are not a national program for civic education. We can't leave the formation of children to technology and then wonder why some of them don't have the patience to listen to an argument to the end. What alternatives have we offered them?

When a diploma does not guarantee knowledge, when academic institutions face accusations of plagiarism, and when success is measured more by what you possess than by what you know, we should not be surprised that some young people lose faith in the honest path. During my government, especially in the early years, the cannabis economy and the influence of criminal networks raised serious questions about the development model we were building. Part of the generation that is protesting today grew up in a reality where success is measured by quick wealth, luxury cars, and the money of the criminal economy that I allowed to flourish, while I preached Renaissance, investment, and development. Today, I despise the young people that this reality helped to shape, as if the model of success they followed had been born without the knowledge and responsibility of my government.

Nuk e kam krijuar unë çdo problem të Shqipërisë. Por pas kaq vitesh në pushtet, nuk mund të pretendoj se nuk kam shumw përgjegjësi për drejtimin që ka marrë shoqëria. Pushteti nuk mund të tolerojë fenomene që deformojnë jetën publike dhe pastaj të pyesë me habi se përse qytetarët nuk besojnë më te puna, ligji dhe meritokracia.

Edhe policia është pasqyrë e brezit që u formua nën qeverisjen time. Nuk mund të kërkoj profesionalizëm dhe vetëpërmbajtje pa pyetur veten se çfarë modeli kam kultivuar. Uniforma nuk është licencë për arrogancë, as pushteti justifikim për dhunë. Kur polici dhe qytetari përballen me gjuhën e forcës, përgjegjësia nuk është e barabartë: shteti ka detyrimin të parandalojë përshkallëzimin. Nëse policia mbron pushtetin dhe jo qytetarin, atëherë dështimi nuk është vetëm individual, por edhe i qeverisjes që e ka lejuar këtë kulturw institucionale.

Protesta lind kur njerëzit ndiejnë se nuk po dëgjohen. Kur vota duket e pamjaftueshme, institucionet nuk frymëzojnë besim dhe çdo kritikë trajtohet si armiqësi, zemërimi mund të radikalizohet. Kjo nuk e justifikon dhunën, por na detyron të pyesim se çfarë e ushqen atë. Një qeveri e përgjegjshme nuk pyet vetëm si ta shuajë protestën, por edhe pse qytetarët kanë arritur të besojnë se askush nuk i dëgjon.

Kam pasur shumicë parlamentare dhe mund ta kem interpretuar atë si një autorizim për të vendosur ritmin, drejtimin dhe kufijtë e debatit. Por votat nuk janë tapi mbi shtetin. Asnjë fitore elektorale nuk e bën kryeministrin pronar të institucioneve dhe parlamentin zyrë noteriale të qeverisë. Tetëdhjetë e dy vota, apo çfarëdo shumice tjetër, nuk janë leje për të mos dëgjuar.

Shteti nuk mund të varet nga humori, ambicia apo prania e një njeriu. Ai duhet të funksionojë përtej kryeministrit të radhës. Kur besnikëria politike merr përparësi ndaj meritës, kur deputetët harrojnë se përfaqësojnë qytetarët dhe kur institucionet nuk ushtrojnë kontroll të efektshwm, ndërtohet një shtet që duket i fortë nga jashtë, por mbetet i brishtë nga brenda.

Reforma në drejtësi nuk mund të jetë vetëm një slogan kur na leverdis. Hetimi nuk është dënim, arrestimi nuk është provë fajësie dhe akuza nuk është vendim gjykate. Por përgjegjësia politike nuk fillon vetëm ditën kur gjykata shpall fajtor dikë. Ajo fillon edhe te emërimet, te njerëzit që zgjedhim të kemi pranë, te standardet që zbatojmë dhe te mënyra si reagojmë kur lindin dyshime serioze për abuzim me pushtetin.

Dorëheqja nuk është zëvendësim për drejtësinë dhe as një mënyrë për t’i ikur përgjegjësisë. Ajo është pranimi se drejtimi politik mund të ketë dështuar edhe kur nuk ekziston ende një vendim penal. Në demokracitë e pjekura, largimi nga detyra mund të jetë akt përgjegjësie, jo domosdoshmërisht rrëfim për një krim.

I also know that the opposition has never managed to build a convincing alternative. But the weakness of the opponent is not a license to govern without accountability. A government does not become good just because its alternative is weak. If citizens do not see credible elections, accountable institutions, and real opportunities to change the direction of the country, then the next crisis should not come as a surprise.

I am leaving by accepting that the state is not private property, citizens are not subordinates, and the younger generation is not an enemy just because they do not speak the language the prime minister likes. I do not ask to be forgiven or trusted just because I am writing beautiful words. I ask to be judged for what I have done, for what I have not done, and for the standards I have set during my government.

To the citizens, I say: do not turn your anger into violence, but do not let it fade into oblivion either. Do not sell your vote, do not hand over responsibility to another savior, and do not accept that politics treats you as spectators of your life. Demand accountability, defend the right to protest, and build an alternative that offers better people, ideas, and institutions. Change does not come just by removing a prime minister; it comes when no one can act as if the country belongs to them anymore.

And if one day you see me on my podcast, explaining how this resignation was also part of a grand strategy that no one understood, at least don't forget the question that forced me to write this letter: when the government mocks the generation it itself helped shape, who should be held accountable?

The Prime Minister is leaving! ( Hashtag.al )


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×