
The US blockade of Iran, a naval standoff that Trump can't win quickly
Naval blockades require patience. And patience is not Donald Trump's best-known quality.
When the US President imposed a blockade on Iranian ports in April, the goal was clear: to force Tehran to quickly open the Strait of Hormuz to commercial traffic. But according to military experts, a blockade does not bring an enemy to its knees in weeks. It works, if it works at all, only after months or years of pressure.
Iran, unlike many landlocked countries, has alternatives. It has thousands of kilometers of land borders with seven neighbors and a trade route with Russia through the Caspian Sea. This has made the clash longer and more complicated than Washington expected.
“It’s hard to quickly bring an adversary to its knees with a blockade,” says Michael Connell, a specialist on the Iranian military at the Center for Naval Analyses. “It’s something that works over time, but it’s not a quick fix.”
Now, as the US and Iran appear to be moving closer to a peace deal, lifting the US blockade and reopening the Strait of Hormuz are among the main issues on the table. If a deal is reached, it would end one of the most unusual maritime clashes of modern times: a state of neither peace nor outright war, between two very unequal adversaries, each with its own way of exerting pressure at sea.
On one side is the US Navy, with nuclear aircraft carriers, modern aircraft and a gigantic fleet. On the other is Iran, with speedboats, drones, mines and missiles enough to scare shipping companies and international insurers.
The stalemate at sea has also demonstrated an old truth of war: quick victory is difficult if you don't win and control territory on land. A naval blockade aims to drown out the economy and trade by water. At first glance it seems less bloody, but it carries great costs and risks for both sides.
The US says the blockade has created strong economic pressure on Iran. Admiral Brad Cooper, head of US Central Command, told Congress that trade to and from Iranian ports has dropped to zero, "squeezing Iran economically" and creating leverage for negotiations.
But Iran also has its own way of inflicting economic pain. By blocking or jeopardizing exports like oil, gas, helium, and chemical fertilizers, Tehran could hit not just America but the entire global supply chain.
"It's become a contest of wills, to see who will surrender first," says Connell.
Problemi është se bllokada është akt lufte sipas së drejtës ndërkombëtare dhe rreziku i përshkallëzimit është gjithmonë i pranishëm. Vetëm këtë javë, Irani lëshoi katër dronë sulmues mbi Ngushticën e Hormuzit, ndërsa ushtria amerikane goditi një stacion kontrolli dronësh në Bandar Abbas. Ishte hera e dytë brenda tre ditësh që forcat amerikane sulmonin objektiva në jug të Iranit, përfshirë edhe anije iraniane që dyshohej se po vendosnin mina.
Rreziku nuk kufizohet vetëm te palët ndërluftuese. Mbi 1.5 milionë njerëz po kalojnë në rajon për pelegrinazhin e Haxhit në Arabinë Saudite dhe një gabim ushtarak mund të rrezikojë jetë civilësh. Historia e kujton ende vitin 1988, kur gjatë luftës Iran-Irak, një kryqëzor amerikan ngatërroi një avion civil iranian me një avion luftarak dhe e rrëzoi mbi Ngushticën e Hormuzit, duke vrarë të 290 njerëzit në bord.
Edhe për SHBA-në, bllokada ka kosto të mëdha. Mbajtja e anijeve larg brigjeve amerikane është e shtrenjtë, lodh flotën dhe ekuipazhet, dhe i largon kapacitetet amerikane nga rajone të tjera strategjike, si Azia Lindore, ku Koreja e Jugut, Japonia dhe sidomos Tajvani mbështeten te prania detare amerikane.
Marina amerikane ka rreth dy duzina anije të përfshira në bllokadë, përfshirë dy aeroplanmbajtëse, shkatërrues me raketa të drejtuara, anije amfibe, minaheqëse dhe anije furnizimi. Por vendosja e gjatë në det ka kosto të mëdha njerëzore dhe teknike. Aeroplanmbajtësja USS Gerald R. Ford u kthye së fundmi në port pas 10 muajsh operacione në Atlantikun e Veriut, Mesdhe, Karaibe dhe Detin e Kuq, duke treguar se edhe një superfuqi lodhet kur shtrihet shumë.
“Marina amerikane mund të bëjë gjëra fenomenale për një kohë fenomenalisht të gjatë”, thotë admirali në pension Mike Franken. “Por në skaje gjërat fillojnë të konsumohen.”
Bllokada ka edhe kosto morale dhe psikologjike për ekuipazhet. Për marinarët, ajo është një përzierje e gjatë mërzie, pritjeje dhe tensioni të papritur. “Një bllokadë është gjë shumë e mërzitshme për t’u bërë”, thotë Andrew Lambert, profesor i historisë detare në King’s College. “Thjesht rri aty duke pritur që diçka të ndodhë.”
Sipas ekspertëve, SHBA do ta ketë shumë të vështirë të rihapë tregtinë nëpër Hormuz pa arritur një marrëveshje me Iranin. Mjafton që Teherani të ruajë një pjesë të flotës së tij të vogël, raketat bregdetare dhe dronët, për t’i mbajtur kompanitë e transportit dhe siguruesit në gjendje alarmi.
“Rrallëherë, për të mos thënë kurrë, një fushatë ushtarake e çarmatos plotësisht një kundërshtar pa ndryshim regjimi”, thotë James R. Holmes, ekspert i strategjisë detare në Naval War College.
Në fund, ngërçi në Hormuz tregon kufijtë e fuqisë amerikane dhe aftësinë e Iranit për të krijuar krizë me mjete shumë më të lira. SHBA mund të ketë flotën më të fuqishme në botë, por Irani ka mjaftueshëm dronë, mina, raketa dhe skafe për ta bërë çdo ditë të bllokadës të rrezikshme, të shtrenjtë dhe politikisht të vështirë.
The longer this stalemate continues, the greater the costs become. And precisely because there is no major open war, there is a temptation to let the crisis drag on. But, as experts warn, that is perhaps the greatest danger: a crisis that seems controlled, until a mistake, a drone, a missile or a misunderstanding turns it into a full-blown explosion. ( New York Times )