RECORD/ Old man prepares to cross the Atlantic alone, the nation is moved

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Argentina-England 1986-2026; the story of an eternal rivalry and the myth of Maradona and Messi

2026-07-15 18:19:29Sport SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX

It had been a real war, no joke. The invasion of the Malvinas Islands by Argentina and their subsequent recapture by England (it is the same archipelago, but with two different names) cost the lives of almost a thousand people in 1982: 649 on the Argentine side, 258 on the British side, not counting material losses; ships, planes and submarines. General Leopoldo Galtieri had sent his soldiers into an unequal battle with the idea of ??awakening the patriotic spirit of the Argentines, but got the opposite result; his overthrow from power and strengthening the support of the British people for Prime Minister Margaret Thatcher, the “Iron Lady”.

The Falklands War took place from April to June 1982. That wound, in Argentina, has never healed. The Mendoza stadium is called “Estadio Malvinas Argentinas”, the same name given to many streets in different Argentine cities. Almost every city, small or large, has a monument to the fallen of that war. After 44 years, everything is still extremely vivid in the consciousness of Argentines, imagine how strong it could have been in 1986, when the pain was still fresh in everyone’s hearts.

The rivalry between Argentina and England also has purely sporting roots. In the 1966 World Cup, the Argentines felt robbed in the quarter-final match against the hosts England. That day, German referee Rudolf Kreitlein sent off Argentina captain Antonio Rattin in the 35th minute of the first half. Rattin took several minutes to leave the field, having previously severely insulted the referee. For Argentines, that match is considered “el robo del siglo”, the theft of the century. Since then, the Argentina-England rivalry is second only to that between Argentina and Brazil.

The climax of this story feeds the myth of Diego Armando Maradona more than any other episode. There are more legends about that 1986 World Cup match than in 100 books about football. The first is related to the jersey. Argentina used the transfer one; black pants and a dark blue jersey (with a white V-neck). It is said that what the players wore were not the original uniforms (considered too heavy by coach Carlos Bilardo for the hot climate of Mexico City), but lighter jerseys bought in the city and then hand-sewn with different logos, to resemble those produced by the French technical sponsor.

E dyta lidhet me Maradonën, ose më saktë me një plan për ta nxjerrë shpejt jashtë loje. Tentoi ta bënte mbrojtësi anglez Fenwick në pjesën e parë, duke i dhënë një goditje të qëllimshme me bërryl kur topi ishte larg, por Diego kishte shumë dëshirë për të vendosur fatin e asaj ndeshjeje dhe u rikthye. Legjenda e tretë (por ka shumë të tjera) lidhet me atë që ndodhi më pas, sepse mesfushori Héctor Enrique prej 40 vitesh mburret me shaka se i dha asistin Maradonës për “golin e shekullit”. Edhe pse në fakt ishte një pasim vetëm dy metra. Gjithçka, absolutisht gjithçka, ndodhi brenda pak minutash.

Akti i parë erdhi në minutën e 6-të të pjesës së dytë, kur rezultati ishte ende 0-0. Një gabim i rëndë i mbrojtësit anglez Steve Hodge: topi u ngrit lart dhe aty u përplasën portieri Peter Shilton dhe Maradona, i cili ishte 20 centimetra më i shkurtër se kundërshtari. Topin e preku Maradona dhe e dërgoi në rrjetë. Sigurisht, me dorë. Maradona nisi menjëherë të festonte, ndërsa shokët e tij qëndruan të palëvizur. Atëherë ai filloi të bërtiste: “Ejani të më përqafoni, përndryshe do ta anulojë”.

Gjyqtari tunizian Ali Bin Nasser, përveçse nuk e pa prekjen me dorë, nuk kuptonte as spanjisht. Perfekt. Në fund erdhi fjalia më e famshme e Diegos: “Ka qenë dora e Zotit”. Gjashtë fjalë që do të lidhen përgjithmonë me legjendën e tij. Katër minuta më pas, Maradona kërkoi në mënyrën e tij falje nga perënditë e futbollit, duke shënuar golin e shekullit. Një aksion prej 11 sekondash, në të cilin dribloi si birila pesë kundërshtarë dhe më pas e dërgoi topin pas shpinës së Shiltonit. Një kryevepër e paharrueshme dhe e pashlyeshme.

Një magji që mori edhe më shumë mistikë nga rrëfimi i Jorge Valdanos vite më vonë: “Kur Maradona mori topin në mesfushë dhe u nis përpara, unë vrapoja pranë tij dhe i bërtisja: jam i lirë, ma paso. Pas golit e pyeta: pse nuk ma dhe topin? Ai m’u përgjigj: Në fakt të pashë, por ndjeva se ku donte të shkonte topi dhe më tha: në portë. Ky ishte Diego”.

Argjentina fitoi 2-1 (me golin e Lineker dhjetë minuta para fundit) dhe më pas fitoi trofeun. Që nga ajo kohë, dy skuadrat janë përballur edhe dy herë të tjera në fazën finale të Kupës së Botës: në 1/8-at e ‘Francë 1998’ (Argjentina fitoi me penallti) dhe në fazën e grupeve të ‘Kore-Japoni’ 2002 (Anglia fitoi 1-0 me gol të Beckham nga pika e bardhë). Bilanci total i 15 përballjeve mes dy kombëtareve është: 4 fitore për Argjentinën (përfshirë atë me penallti), 5 barazime dhe 6 fitore për Anglinë.

If in the soul of the English there is still the idea of ??taking revenge on the "Hand of God", in the Argentines, in addition to the pride associated with the Malvinas, there is also the sporting challenge to equalize the balance. Of course, Lionel Messi is not Diego Maradona. There is a modern attempt to place both of them on the 'Olympus' of history, but Diego won the World Cup by attracting second-rate players on the world stage, while Messi is the leader of a national team that leaves the best player and the best scorer of the Italian championship on the bench.

That day at the 'Azteca', Maradona's worst side was first seen, and then his best. His teammates wouldn't have made it alone. This time, it will have to be Messi's best side, because the others aren't entirely sure they can make it alone. On the other side are Kane and Bellingham. That says it all.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×