DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

"There is no turning back" - Behind the scenes of Europe's clash with America

2026-07-09 19:25:45Kosova&Bota SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX

"There is no turning back" - Behind the scenes of Europe's clash

It was almost midnight in Brussels and Europe's leaders were locked in the fifth hour of an emergency meeting, with a single topic for discussion: how to manage a split with America.

The new year had only begun three weeks earlier, and President Trump, having overthrown Venezuela's autocrat, had briefly threatened to take Greenland from Denmark.

Around a round table at the European Council headquarters, known as the “Space Egg,” the heads of government were expressing so much emotion about the 47th president that some of the nearly 30 leaders present would later call the session “therapy night.” There were no cameras or recordings, and each president and prime minister was asked to come alone, without phones, so that they could speak openly.

“We are drawing a line here,” began Emmanuel Macron, the president of France, according to several leaders present and their top aides.

For a year, America’s closest allies had tried to placate Trump with a mix of flattery and concessions on mutual defense and trade issues, hoping to buy time. Now, French soldiers were in Greenland, alongside Danish special forces equipped for a possible armed conflict against America.

The French president repeated an argument he had been pushing for years, with an ever-increasing sense of urgency: that Europe's overreliance on America posed a security risk.

“There is no turning back,” he said.

A group of European leaders intervened to complain that the US administration seemed more interested in deals on minerals and energy than in preserving America's traditional role in the world.

Europe was in danger of becoming “a miserable slave” to the United States, the Belgian prime minister complained.

Italy's conservative Prime Minister, Giorgia Meloni, dissented, telling the largely more liberal leaders in the room that, while they might not like President Trump, he could still be persuaded through reason, according to those present.

To Meloni's left sat Mette Frederiksen of Denmark, trying to remain calm.

After a week of clashes with Trump, the Danish prime minister seemed so shaken that German Chancellor Friedrich Merz took a moment to ask her:

“Are you okay?”

Hours passed as those present talked over each other in a conversation of such far-reaching consequences that it seemed unreal:

In its 250th year, had America, the protector of Europe, become a threat to it?

Some participants mentioned a man who was not in the room.

Mark Carney, kryeministri i ri i Kanadasë, kishte komunikuar rregullisht me mesazhe me udhëheqësit kryesorë evropianë duke përdorur një numër britanik telefoni nga koha kur jetonte në Londër, duke u përpjekur t’i bindte se:

“Amerika e vjetër nuk do kthehet më.”

Tani, menjëherë pas një fjalimi të ashpër në takimin vjetor të Davosit, argumentet e tij po fitonin terren.

“Kanadaja,” tha kryeministri i Spanjës, “po thotë hapur atë që ne duhet të bëjmë.”

Në muajt që do pasonin, mbledhja e krizës në janar do kujtohej nga figurat më të fuqishme të Evropës si momenti kur vendet që ishin lidhur nga gjaku dhe ndjenja e një fati të përbashkët që prej përfundimit të Luftës së Dytë Botërore filluan të shqyrtonin rrugë të ndara.

Askush nuk ka paraqitur ende kërkesën për divorc dhe figura të rëndësishme në të dy anët po punojnë fort për ta mbajtur gjallë një martesë pa dashuri.

Zhbërja e lidhjeve midis Evropës dhe Shteteve të Bashkuara do ishte një ndërmarrje gjigante.

Kanadaja, e cila po i nxit evropianët të mbrohen ndaj një Amerike gjithnjë e më të paparashikueshme, paradoksalisht mbetet shumë më e varur nga SHBA-ja sesa pothuajse çdo vend tjetër në botë.

Nga pikëpamja ushtarake, është e vështirë të imagjinohet që aleatët të ndjekin plotësisht rrugë të ndara.

Samiti i kësaj jave i Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO) do vërë në provë vendosmërinë e udhëheqësve për të ruajtur një nga simbolet më të rëndësishme të fuqisë perëndimore, përballë mosbesimit në rritje mes aleatëve.

Shtëpia e Bardhë tha se Trump pret me padurim të zhvillojë “biseda konstruktive dhe të sinqerta me shumë udhëheqës botërorë” gjatë takimit në Turqi.

“Presidenti Trump e ka rikthyer në mënyrë efektive pozitën e Amerikës në skenën botërore dhe ka bërë më shumë për NATO-n se kushdo tjetër,” tha zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, Anna Kelly.

“Ai gjithashtu beson se disa vende anëtare të NATO-s duhet të bëjnë shumë më tepër për të përmbushur detyrimet e tyre.”

Megjithatë, bisedat e drejtpërdrejta dhe pa filtra që po zhvillohen tani në nivelet më të larta të demokracive evropiane, shumë prej të cilave raportohen këtu në detaje për herë të parë, sinjalizojnë rrugën e rrezikshme që i pret.

Aleatët e Amerikës kanë filluar të shtypin fort pedalin e gazit në një eksperiment të paprecedentë çamerikanizimi.

Autoritetet, nga Franca deri në Holandë, po heqin në heshtje teknologjinë amerikane nga sistemet e tyre, po adoptojnë programe evropiane me kod të hapur dhe po u kërkojnë nëpunësve civilë të mos përdorin më Microsoft Teams apo Microsoft Office.

Me vonesë, ata po shpenzojnë qindra miliarda dollarë në përpjekje për të forcuar kompanitë private evropiane të hapësirës, kompanitë e inteligjencës artificiale dhe qendrat e të dhënave, në mënyrë që të mos varen nga gjigantët amerikanë.

Evropianët po kryejnë studime se ku do t’i ruanin të dhënat e tyre ose si do t’i përpunonin pagesat në rast se marrëdhëniet me SHBA-në do të përkeqësoheshin, si dhe se sa mirë do të funksiononin armët e prodhuara në Amerikë pa autorizimin e Uashingtonit.

Kombe, perandoritë e të cilëve dikur shtriheshin në të gjithë globin, tani gjenden duke u përpjekur të çlirohen nga varësia e tyre poshtëruese ndaj teknologjisë dhe fuqisë ushtarake amerikane, pa provokuar vetë Shtetet e Bashkuara.

Veprimet më të fundit të SHBA-së vetëm sa e kanë forcuar vendosmërinë e evropianëve.

Kur udhëheqësit e Këshillit Evropian u mblodhën sërish në “Space Egg” në mars, sulmet ajrore të Trumpit ndaj Iranit kishin rritur ndjeshëm çmimet e karburanteve në të gjithë kontinentin dhe kancelari Merz ishte i zemëruar.

Rusia, tha ai, do ishte fituesja e vetme e luftës më të re në Lindjen e Mesme, sipas udhëheqësve të pranishëm.

Disa pjesëmarrës nisën madje një debat me humor të zi nëse një presidencë e JD Vance do ishte më e preferueshme.

Edhe kryeministrja italiane pranoi se po e rishikonte mendimin e saj për presidentin amerikan.

Trump, u ankua Meloni, “nuk është i arsyeshëm.”

Për të kuptuar këtë ndryshim historik, The Wall Street Journal foli me krerë qeverish, ministra dhe ndihmësit e tyre më të afërt për të rindërtuar mbledhjet me dyer të mbyllura ku aleanca filloi të shpërbëhej.

Gazeta arriti gjithashtu të shqyrtonte shënime të hollësishme të mbajtura nga disa pjesëmarrës, si edhe vlerësime të klasifikuara që agjencitë evropiane të inteligjencës u kishin paraqitur udhëheqësve që po përpiqeshin të kuptonin Uashingtonin e ri.

Shërbimi sekret britanik MI6, i goditur nga klima e frikës në Uashington, i dha kryeministrit Keir Starmer një paralajmërim më alegorik.

Administrata e dytë Trump në Shtëpinë e Bardhë, thuhej në vlerësim, “është ‘The Crucible’ e kombinuar me ‘Wolf Hall’,” duke iu referuar dy veprave artistike që trajtojnë gjyqet e shtrigave në Salem dhe oborrin mbretëror të mbretit anglez Henrik VIII, i njohur për temperamentin e tij të ashpër.

MI6 udhëzoi personelin e vet të mos e hapte fare temën e presidentit amerikan në bisedat me homologët e tyre në CIA.

Raportimi zbulon gjithashtu rolin e rëndësishëm që luajti Kanadaja në formësimin e konsensusit mes aleatëve për mënyrën se si duhej trajtuar Uashingtoni i ri.

Kërcënimet e Trumpit për ta bërë fqinjin verior shtetin e 51-të të Amerikës ndezën një proces me pasoja të paparashikuara, i cili vazhdon ende.

Kjo solli në pushtet Mark Carney-n, ish-bankier qendror, i cili pas krizës financiare të viteve 2008–2009 kishte zhvilluar teorinë se Perëndimi ishte bërë tepër i varur nga një vend i vetëm, gjithnjë e më i paparashikueshëm.

Si kryeministër, ai tashmë ishte në gjendje ta vinte në praktikë këtë teori.

Fillimisht me vetëm pak aleatë – veçanërisht Francën – Carney punoi për t’i bindur udhëheqësit e tjerë se ata përballeshin me një varësi strukturore, e cila nuk mund të zgjidhej duke i bërë lëshime Trumpit.

Qasja e tij binte në kontrast me atë të një figure tjetër të rëndësishme: Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s, Mark Rutte.

Politik me përvojë, Rutte ishte përpjekur të shpëtonte aleancën e udhëhequr nga Amerika pjesërisht duke lavdëruar vazhdimisht liderin në qendër të saj, një taktikë që shtypi evropian e pagëzoi si “diplomacia e lajkatimit.”

Ajo që ishte në lojë nuk mund të ishte më e madhe për dhjetëra aleatët e vendosur mes këtyre zhvillimeve, të detyruar t’i bënin vetes pyetje themelore që mbeten ende pa përgjigje:

A është armiqësia e Trumpit ndaj Evropës diçka personale, që lidhet vetëm me të, apo do të bëhet normaliteti i ri amerikan?

A duhet të blejnë më shumë teknologji dhe armë amerikane për ta bindur Uashingtonin se aleanca vazhdon të jetë një përfitim për ekonominë amerikane?

Apo duhet të ndërtojnë kapacitetet e tyre dhe të përgatiten për ditën kur komuniteti i njohur si Perëndimi mund të shpërbëhet?

Ishte shkurti i vitit 2025 dhe Mark Rutte po bënte gjeste energjike para liderëve të shqetësuar europianë, të ulur rreth një tavoline të gjatë nën llambadarët e Pallatit Egmont të shekullit XVI në Bruksel, ndërsa u shpjegonte se si duhej zgjidhur enigma e Donald Trumpit, i saporikthyer në Shtëpinë e Bardhë.

Vetëm pak ditë pas fillimit të mandatit të tij të dytë, presidenti amerikan kishte kërcënuar Europën me tarifa doganore, ndërsa djali i tij, Donald Trump Jr., ishte shfaqur në Groenlandë duke pozuar me banorët vendas, të cilëve u kishte shpërndarë kapele MAGA.

Kryeministrja daneze Mette Frederiksen dhe kryeministri britanik Keir Starmer ndodheshin gjithashtu në Bruksel, që liderët e BE-së, Britanisë së Madhe, Danimarkës dhe NATO-s të binin dakord për një strategji të përbashkët.

Biseda ishte plotësisht private dhe zhvillohej jashtë çdo regjistrimi. Vendi i takimit ishte ndryshuar në momentin e fundit për të shmangur përgjimet.

I gjatë, karizmatik dhe me prani të fortë publike, Rutte ishte zgjedhur në krye të NATO-s pjesërisht falë reputacionit të tij si “pëshpëritësi i Trumpit”, një njeri që kishte ruajtur marrëdhënie miqësore me presidentin amerikan edhe pas humbjes së këtij të fundit në zgjedhjet e vitit 2020.

Gjatë drekës, Rutte paraqiti një propozim të shkurtër që do të bëhej strategjia e tij kryesore:

“Duhet t’i japim Trumpit një fitore.”

“Duhet të shpenzojmë 3.5% të PBB-së për mbrojtjen,” tha ai, sipas disa liderëve të pranishëm.

Kjo përqindje ishte afërsisht sa shpenzonin vetë Shtetet e Bashkuara dhe shumë më e lartë se objektivi prej 2% të PBB-së që NATO sapo kishte arritur.

Trump prej javësh këmbëngulte që shifra të ngjitej në 5%, një kërkesë që shumë zyrtarë europianë e konsideronin thjesht një ekzagjerim të zakonshëm të tij.

Ndërsa 3.5% ishte një shifër e dalë nga planet ushtarake të NATO-s, të përgatitura mbi skenarët e një lufte të mundshme me Rusinë.

Në gjuhën e kujdesshme të diplomacisë europiane, liderët filluan të shprehnin njëkohësisht mbështetje dhe hezitim.

Gjermania tha se e kuptonte objektivin, por pyeti nëse nuk do të ishte më logjike të flitej për atë që duhej blerë, sesa për shumën që duhej shpenzuar.

Giorgia Meloni deklaroi se dëshironte të rriste shpenzimet për mbrojtjen, por opinioni publik italian ishte shumë kundër, ndërsa rregullat buxhetore të Bashkimit Europian nuk e lejonin.

Presidenti i Rumanisë tha se ishte dakord në parim, por pyeti nëse kjo nuk do të nxiste një garë të re armatimesh në kontinent.

“Nuk kemi zgjedhje,” u përgjigj Rutte.

“Aleatët duhet ta provojnë.”

Në fund të të pesëdhjetave, Rutte ishte një besimtar i palëkundur i rolit të pazëvendësueshëm të fuqisë amerikane.

Babai i tij kishte qenë rob lufte në Inditë Lindore Hollandeze dhe me shumë gjasa do të kishte vdekur në robërinë japoneze, po të mos kishte qenë ofensiva amerikane në Paqësor.

Si kryeministri më jetëgjatë në historinë e Holandës, Rutte ishte rritur politikisht si admirues i Ronald Reaganit dhe besonte se ushtria amerikane, së bashku me ombrellën e saj bërthamore, do mbetej garancia përfundimtare e paqes në Europë.

Ai pothuajse nuk bënte kurrë pushime, kthehej në shtëpi me biçikletë vonë në mbrëmje dhe praktikonte pianon.

Pa Uashingtonin, argumentonte ai, mozaiku europian i qeverive të koalicionit, me shumë vende të rënduara nga borxhet, do duhej të shpenzonte më shumë se 10% të Prodhimit të Brendshëm Bruto vetëm për mbrojtjen, sidomos tani që pushtimi rus i Ukrainës kishte rikthyer luftën në pragun e Europës.

Pa përmendur vështirësitë politike të ndërtimit të një arsenali bërthamor europian që do të zëvendësonte atë amerikan.

I zgjedhur unanimisht në krye të NATO-s nga vendet anëtare, ai u thoshte liderëve se nuk shihte asnjë alternativë tjetër përveç mbajtjes së Amerikës si boshti rreth të cilit ishte ndërtuar Perëndimi.

Për ata që flirtonin me idenë e një Perëndimi të ri pa SHBA-në në qendër, ai kishte vetëm një përgjigje:

“Vazhdoni të ëndërroni.”

“Mua më pëlqen të them,” bënte shpesh shaka ai, “se njerëzit me vizione duhet të shkojnë te mjeku.”

Tashmë në kulmin e karrierës së tij, Rutte u thoshte bashkëpunëtorëve se misioni i tij kryesor ishte ta mbante NATO-n të bashkuar duke e mbajtur Trumpin dhe Shtetet e Bashkuara të angazhuara në aleancë.

Për të fituar hapësirë që më pas ta kundërshtonte Trumpin privatisht, Rutte nisi ta mbulonte atë me deklarata publike mbështetjeje dhe lavdërimesh.

Kur i dërgonte mesazhe Trumpit, Rutte imitonte edhe mënyrën e tij të të shkruarit dhe hiperbolat karakteristike.

Mesazhet ishin përgëzuese, të shkurtra dhe me fjali të prera.

Ai u fut aq shumë në këtë rol, sa disa liderë europianë nisën ta përshkruanin si një aktor që nuk dilte kurrë nga personazhi.

Pëshpëritësi i Trump-it

Së shpejti, liderët europianë filluan të ndjekin shembullin e Rutte-s.

Presidenti i Finlandës dhe kryeministri i Norvegjisë nisën të punonin mbi formulimin e mesazheve që i dërgonin Donald Trumpit, duke diskutuar se cilat fjalë duhej të shkruheshin me SHKRONJA TË MËDHA.

Në disa raste, lideri norvegjez preferonte që mesazhet të dërgoheshin nga homologu finlandez. Zyrtarët nordikë shqetësoheshin se edhe përmendja e Norvegjisë – vendi i Çmimit Nobel për Paqen – mund të ringjallte ndonjë pakënaqësi të vjetër.

Shpesh, europianët filluan të “kthenin pas” gjuhën e Trumpit tek ai vetë.

Kur presidenti amerikan përsëriste qëndrimet e Vladimir Putinit për mungesën e nevojës për armëpushim në Ukrainë, ata filluan ta quajnë propozimin e tyre thjesht “ndalimi i vrasjeve”.

Kur Trump kritikonte zyrtarët e BE-së për mbështetjen e sanksioneve ndaj Rusisë, Ursula von der Leyen filloi të përdorte më shumë termin “tarifa” në vend të “presionit ekonomik”.

Një varg liderësh vizituan Shtëpinë e Bardhë me shpresën se do të mund ta orientonin presidentin amerikan përmes mesazheve të koordinuara paraprakisht, duke shmangur çdo përplasje të hapur.

Javë pas fillimit të mandatit të dytë të Trumpit, Emmanuel Macron vizitoi Uashingtonin për të diskutuar NATO-n dhe Ukrainën. Të dy kaluan orë të gjata së bashku dhe presidenti amerikan dukej i hapur ndaj ideve të tij.

Ata madje përdorën një tablet për t’u lidhur në një telefonatë video të drejtuar nga Justin Trudeau.

Por ndërsa kryeministri kanadez po fliste, Trump, i irrituar nga një problem teknik që i pengonte ndërhyrjen, e hodhi pajisjen nga tavolina e Zyrës Ovale në dysheme, sipas një zyrtari të pranishëm.

Kur kancelari gjerman Friedrich Merz vizitoi Shtëpinë e Bardhë, ai u habit kur gjeti Trump-in krejt të zakonshëm.

Presidenti dëgjonte, bënte pyetje dhe dukej i informuar për disa tema, por çuditërisht i painformuar për të tjera, përfshirë situatën ushtarake në Ukrainë.

Gjatë takimit, Trump i tha Merzit se kishte diçka për t’i treguar dhe e çoi në një dhomë të vogël pranë Zyrës Ovale.

Aty, ai deklaroi se ishte “dhoma e Lewinsky-t”, e mbushur me suvenire MAGA, përfshirë kapele të kuqe dhe kuti këpucësh Florsheim.

“Merini çfarë të doni,” u tha Trump vizitorëve gjermanë, duke shtuar se gratë e tyre mund t’i shisnin më vonë për “mijëra dollarë”.

Ndërkohë, përpjekjet e Rutte-s për ta mbajtur Trumpin të angazhuar me NATO-n vazhduan – deri në prill, kur ambasadori i ri amerikan në NATO, Matthew Whitaker, mbërriti në Bruksel me një mesazh të ri.

Objektivi prej 3.5% të PBB-së për mbrojtje nuk ishte më i mjaftueshëm. Tani kërkohej 5% deri në vitin 2035.

Për ta lehtësuar barrën financiare, Whitaker propozoi që 3.5% të përdorej për shpenzime ushtarake direkte, ndërsa 1.5% shtesë të klasifikohej si “investime të lidhura me sigurinë”, si infrastrukturë aeroportesh, sisteme meteorologjike dhe siguri kibernetike.

Rutte e pranoi shpejt këtë formulë, duke i siguruar skeptikët se disa ura dhe tunele mund të konsideroheshin pjesë e logjistikës së luftës së mundshme me Rusinë.

Në prapaskenë, ai u thoshte liderëve europianë se “numri në titull” ishte fitimi i vërtetë për Trump-in.

Në praktikë, të gjithë e dinin se qeveritë e kufizuara nga buxhetet nuk do ta arrinin kurrë plotësisht këtë objektiv.

Ndërsa samiti i NATO-s në Hagë afrohej, disa vende mbetën të pavendosura.

Belgjika dhe Sllovakia u bindën vetëm pasi u lejua që ndihma për Ukrainën të llogaritej si shpenzim mbrojtjeje.

Mark Carney, tashmë kryeministër i Kanadasë, e mbështeti objektivin e ri — duke pranuar se Trump kishte të drejtë në këtë pikë, sipas tij.

Por Spanja mbeti e palëkundur. Kryeministri Pedro Sánchez e quajti shifrën 5% arbitrare.

Për 54 orë, zyrtarët e NATO-s shkëmbyen mesazhe me homologët spanjollë, të cilët refuzuan të pranonin objektivin – edhe pse shumica e vendeve të tjera nuk pritej ta përmbushnin realisht.

Në fund u arrit një kompromis: të bien dakord që nuk pajtohen.

Rutte deklaroi në një letër, të publikuar nga Sánchez, se Spanja mund të ndiqte “rrugën e saj sovrane” për të përmbushur objektivat dhe do vlerësohej në vitin 2029.

Më 24 qershor, Trump mbërriti në Hagë, në qytetin e lindjes së Rutte-s.

Sekretari i përgjithshëm i NATO-s i dha atij një fitore të madhe në politikën e jashtme: aleanca, sipas Trumpit, nuk ishte më një barrë për SHBA-në.

Njëri pas tjetrit, liderët më të fuqishëm të Perëndimit e lavdëruan Trumpin në një seancë private, për forcimin e një aleance që ai vetë kishte kërcënuar ta braktiste.

Por Carney ishte më i përmbajtur — këshilltarët e tij besonin se Trump do ta kuptonte lehtësisht lajkatimin dhe do ta vlerësonte më pak.

Disa liderë u përpoqën ta lehtësonin atmosferën. Kryeministri slloven e përgëzoi Trumpin për presionin mbi vendin e tij për rritjen e shpenzimeve të mbrojtjes, duke shtuar se kush e njihte mirë Slloveninë, ishte bashkëshorti i Melanias.

Trump buzëqeshi.

Por kryeministri i Bullgarisë vuri re sa e sforcuar ishte e gjithë situata.

“Ka të qeshura në sallë, por ato fshehin një ankth të thellë,” tha Rosen Zhelyazkov.

“Liderët europianë ende besonin se mund ta menaxhonin Donald Trumpin përmes lajkatimit dhe sharmit personal.”

Çarja fillon të thellohet

Javë më vonë, samiti i mesit të gushtit në Alaska mes Trump dhe Putin ndezi alarme të reja në Europë.

Trump doli nga takimi dukshëm skeptik për perspektivat e Ukrainës në luftë dhe i intriguar nga një plan rus për t’i dhënë fund konfliktit me kushte më afër Moskës sesa Europës.

Një raport inteligjence, i qarkulluar nga një vend europian, përmbante detaje mbi planet komerciale dhe ekonomike që administrata Trump po shqyrtonte me Kremlinin, përfshirë projekte të përbashkëta për shfrytëzimin e mineraleve të rralla në Arktik.

Emmanuel Macron, në një grup të enkriptuar me liderët e tjerë, propozoi një udhëtim të përbashkët në Uashington për t’i bërë presion Trumpit dhe për të mbështetur presidentin ukrainas Volodymyr Zelensky.

Në Shtëpinë e Bardhë, një grup prej gjashtë presidentësh dhe kryeministrash europianë, së bashku me Rutte dhe Ursula von der Leyen, kaluan përmes një salle me kuartet harqesh dhe i bënë komplimente presidentit për “forcën e tij negociuese”, ndërsa kamerat filmonin.

“Faleminderit shumë, Mark,” i tha Trump Rutte-s. “Je një lider i madh. Po bën një punë fantastike.”

Macron, observing the scene, looked uncomfortable.

The White House no longer resembled the one the French president had known in Trump's first term.

A small symbolic oak tree from a World War I battlefield, once planted by Trump and Macron in 2018, was removed after it was found to be damaged.

An annex next to the Oval Office was filled with magazine covers featuring the 47th president.

The leaders waited in tension as Trump, from another room, unexpectedly called Vladimir Putin for a 40-minute conversation.

In the end, their intervention only brought a brief reprieve.

Within weeks, Trump again expressed doubts about Ukraine's chances and began considering a Russian peace plan that included economic opportunities for the US.

European leaders realized that they could no longer "lock" Trump into a consistent policy line on Ukraine — or perhaps on any other issue.

It was a “very difficult” experience, said one participant, and a clear sign of how little influence America’s closest allies had, even when they acted together.

The fragile consensus on "flattery diplomacy" began to crack.

This trend was also reflected by the British secret service MI6, which warned that this form of approach was facing the "law of diminishing returns."

Wall Street Journal


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×