IRRESPONSIBLE / Centuries-old olive trees light fires to keep warm, police: They will be prosecuted!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

The Crusades: The True Story of the War for the Holy Land

2026-08-16 20:13:57Histori SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX
Crusades

In 1095, Pope Urban II issued a call that would change the history of Europe and the Middle East: to liberate Jerusalem. Within months, thousands of knights, nobles, and pilgrims set out for the Holy Land in what would become known as the Crusades.

But why did these religious wars start? What role did the Byzantine Empire, Islam, and Christian pilgrimage play? To understand, we need to go back a few centuries in history.

The beginning of the Crusades, and the course they followed in the east, was influenced to some extent by historical events that occurred hundreds of years before Pope Urban II declared the First Crusade in 1095. Many questions arise about them.

For example: How did the Holy Land acquire a mystical aspect in the Christian imagination, and how were the Crusades connected to pilgrimage? Why were Western crusaders consistently hostile to their co-religionists in Byzantium (and vice versa)? How did religious and political differences among Muslims affect the crusaders?

To answer these questions, it is necessary to go back to the early centuries AD, and look at the development of the church in the context of the Roman Empire and the rise and consolidation of the Islamic religion. From the beginning of the 4th century AD, the Roman Empire was divided into two parts, the Western and the Eastern, each ruled by an emperor and his viceroy.

The Crusades: The True Story of the War for the Holy Land

From the pagan Romans to the advent of Christianity

At that time, Roman citizens were largely pagan, although a significant number of Christians lived in various parts of the empire, as a minority that was persecuted from time to time. But the political and religious map of the empire changed with the rise to power of the Roman general Constantine as emperor of the Western Empire.

According to tradition, Constantine is said to have seen the cross in a dream before the battle against his rival Maxentius, who would bring him to power in 312. He interpreted it as a positive Christian symbol, and after the victory he achieved, he made the Christian faith the most favored in the empire.

The clergy no longer paid taxes. Sunday became a day of rest. The church was allowed to inherit property by law; and celibacy was no longer taxed. Constantine also built great churches, and in 330, six years after he had also become emperor of the Eastern Roman Empire, he transformed the old Greek settlement of Byzantium on the Bosphorus, at the crossroads of Europe and Asia, into his new capital, Constantinople.

Constantinople, the center of Byzantium

So there were now two capitals of the Roman Empire: Rome in the west and Constantinople – the new Rome – in the east. After Constantine’s death in 337, almost all of his imperial successors continued to support the Church, and by the end of the 4th century, Emperor Theodosius had outlawed pagan rituals, destroyed pagan temples, and punished heretical Christians. From the time of Constantine onwards, Jerusalem and the other holy places of Palestine became increasingly attractive to Christian pilgrims. This phenomenon was driven in no small part by Constantine’s mother, Helena, a devout Christian, who set out for the Holy Land in 326 when she was in her late 70s.

The Crusades: The True Story of the War for the Holy Land

Jerusalem as the center of Christianity

According to legend, during the excavation of Jesus’ tomb in Jerusalem, she discovered the True Cross, the one on which he was crucified. A part of the cross was preserved in Jerusalem, while the rest was taken to Constantinople. Before long, hundreds of fragments of the cross began to circulate around so-called Christianity.

During the Crusades, a piece of the True Cross in Jerusalem was captured by the Muslims at the Battle of Hattin in 1187, and was never returned to the Christians. Constantine and Helena began a major building program in Palestine.

The Holy Sepulcher of Jesus

The most important building of the time was the Church of the Holy Sepulchre, which stood on the site where, according to tradition, Jesus was executed and buried. If Jerusalem was the center of the Christian cosmos, then the Holy Sepulchre was the spiritual center of Jerusalem, the holiest site of Christianity.

The Crusader kings of Jerusalem chose it as their burial place, although their remains were exhumed and removed when the Turks conquered Jerusalem in 1244. When pilgrims and crusaders first arrived in Jerusalem, the Holy Sepulchre caused them no small sensation. The Church itself originally consisted of a complex of buildings, including a domed structure erected over the tomb of Christ and a large, carved and gold-plated basilica.

In the centuries that followed, the church was destroyed and rebuilt twice. In the 1140s, the Crusaders rebuilt it so that its various elements could be united under one roof.

The Crusades and the Call of the Holy Land

But it was not just the commemorations of Jesus' death and resurrection that drew many visitors to the Holy Land. One of the first Western pilgrims to go to Palestine was the anonymous pilgrim of Bordeaux in 333-334.

This man (or perhaps woman) followed the same route as the armies of the First Crusade and other subsequent expeditions, namely the overland route through the Balkans to Constantinople (modern-day Istanbul) then south through Anatolia (modern-day Turkey) and Syria and on to Jerusalem, a journey of about 5250 km.

Në Jerusalem, përveç Varrit të Shenjtë, pelegrinit iu tregua kolona ku Jezusi u godit me kamxhik; “Mali i Tempullit”, nga ku Djalli u përpoq ta tundonte Jezusin që të hidhej; dhe madje edhe palma, degët e së cilës u prenë për të shtruar rrugën ku kaloi Jezusi gjatë hyrjes së tij triumfale në Jerusalem.

Ai vizitoi gjithashtu dhe fshatin e Betanisë aty pranë, shtëpinë e Marisë dhe Martës dhe të vëllait të tyre Llazarit, të cilin Jezusi e ringjalli; rrënojat e qytetit të Xherikos; dhe Detin e Vdekur. Është e qartë se në kohën e pelegrinit të Bordosë, një numër vendesh në Palestinë, dhe jo vetëm në Jerusalem, konsideroheshin nga të krishterët si vende të shenjta.

Kjo ndjenjë e shenjtërisë u konsolidua më vonë nga Shën Jeronimi (342-420), që është ndoshta më i njohur për përkthimin e Biblës në tekstin latin të njohur si Vulgata. Nëpërmjet qëndrimit të tij shpirtëror, letrave dhe shkrimeve të tjera, Jeronimi ishte i rëndësishëm për zhvillimin e idesë së Tokës së Shenjtë si një destinacion pelegrinazhi (vetë u vendos dhe ikaloi vitet e fundit tëjetës në Betlehem), si dhe për traditën e krishterë të nderimit të relikteve.

Shën Jeronimi dhe Toka e Shenjtë si destinacion pelegrinazhi

Në një nga letrat e tij, drejtuar një vejushe romake të quajtur Marçela në emër të miqve të tij, Jeronimi thotë se një vizitë në Jerusalem, ishte mënyra më e mirë për të përfunduar edukimin shpirtëror të një të krishteri. Po ashtu,ai promovon idenë e një energjie shpirtërore që rrezaton nga Toka e Shenjtë, duke tërhequr në Jerusalem pelegrinë nga e gjithë perandoria, por edhe nga Galia, Britania, Armenia, Persia, India, Arabia, Egjipti dhe gjetkë.

Letra përfundon me një listë të vendeve në Palestinë, që në këtë kohë ishin në preferencat  e pelegrinëve, duke përfshirë Nazaretin; Kanën, ku Jezusi e ktheu ujin në verë gjatë një dasme; Nainin, ku ringjalli djalin e një vejushe; Kapernaumin në Galile; Malin Tabor, ku ai u shpërfytyrua nga një dritë hyjnore; dhe lumin Jordan.

Pushtimet barbare dhe fundi i Romës

Duke jetuar në një dhomë në Betlehem, Jeronimi jetoi aq gjatë sa të dëgjonte për plaçkitjen e Romës, Qytetit të Përjetshëm, në vitin 410 nga visigotët barbarë. Ishte një ngjarje, të cilën bashkëkohësit e kishin të vështirë ta kapërdinin. Po ashtu, ajo ngjarje ishte një pikë referimi e rëndësishme për rënien e zgjatur të Perandorisë Romake perëndimore.

The Crusades: The True Story of the War for the Holy Land

Se pse ndodhi ajo ngjarje është ende e debatueshme sot. Por duket se qeveria e dobët, kriza ekonomike dhe morali i dobët i ushtrisë romake, luajtën që të gjitha rolin e tyre. Cilado qoftë arsyeja, fiset gjermanike si gotët, frankët dhe vandalët, depërtuan në territoret perandorake dhe në fillimin e viteve 500 kishin krijuar mbretëri të pavarura.

Megjithatë, këta të ashtuquajtur barbarë, disa prej tyre tashmë gjysmë të romanizuar dhe shumica të krishterë, ndonëse kryesisht të varietetit heretik Arian, nuk ishin krejtësisht shkatërrimtarë. Ata përvetësuan gradualisht dhe ruajtën disa nga zakonet dhe kultura e vjetër romake.

Dhe megjithëse qeveria qendrore në Itali nuk drejtohej më nga një perandor romak, kisha romake, nëpërmjet veprimeve të papëve të fuqishëm si Leoni I (461) dhe Gregori I (590–604), e ruajti udhëheqjen e saj shpirtërore në Perëndim.

Kostandinopoja dhe fuqizimi i Bizantit

Ndërsa Perandoria Romake Perëndimore kishte rënë në duart e pushtuesve gjermanikë, Perandoria Romake Lindore, me qendër në Kostandinopojë, mbijetoi dhe gradualisht u bë e njohur si Perandoria Bizantine, sipas emrit origjinal të kryeqytetit të saj.

Tashmë që Kostandinopoja ishte selia e perandorit të vetëm romak të mbetur në pushtet, prestigji i saj u rrit. Peshkopi i tij, i njohur si Patriark, u bë prelati i dytë më i rëndësishëm i Krishterimit pas Papës.

Gjatë shekullit VI, bizantinët ndërmorën një kundërsulm kundër barbarëve gjermanikë në perëndim, duke pushtuar Afrikën, Spanjën dhe Italinë veriore, me një farë suksesi. Por në lindje, gjatë shekullit që pasoi, atyre iu desh të përballeshin me një kundërshtar të ri që ishte shfaqur papritur në skenën politike, dhe që gjatë shekujve të ardhshëm, do të sillte edhe rrënimin e tyre.

Triumfi i Islamit

Ngritja e Islamit ishte e papritur dhe shumë e shpejtë. Feja u themelua nga Profeti Muhamed, një tregtar nga Meka, që përjetoi disa shpallje hyjnore, dhe pas vdekjes së tij në vitin 632, u përhap me shpejtësi nga Arabia.

Viktimat e para të ekspansionit mysliman ishin bizantinët dhe persët, dy fuqitë e mëdha rajonale, që ishin rraskapitur nga lufta kundër njëri-tjetrit, dhe nuk ishin në një gjendje optimale për të zmbrapsur kërcënimin e ri. E nxitur nga zelli dhe besim i tyre fetar, kalorësia e shpejtë dhe e disiplinuar myslimane arabe korri fitore pas fitoreje.

Ato hynë nga veriu në Palestinë, duke pushtuar Jerusalemin në vitin 638, dhe duke u sjellë me shumë vetëpërmbajtje, në kontrast me masakrën që kryen kryqtarët kur e rimorën qytetin e shenjtë në vitin1099, si dhe Sirinë dhe Anadollin lindor.

Në lindje ata pushtuan Iranin dhe në perëndim përparuan përgjatë bregut të Afrikës Veriore deri në atë që është sot Maroku. Nga atje, në vitin 711, një ushtri myslimane arabe dhe berbere pushtoi pjesën më të madhe të Spanjës. Në vitin 720 ata kapërcyen malet Pirenej, dhe po synonin të pushtonin Francën.

Vetëm një disfatë e madhe në vitin 732 në Poitje, përballë frankëve të drejtuar nga Karl Martel, e ndali përparimin e tyre të mëtejshëm. Në më pak se një shekull pas vdekjes së Muhamedit, Islami, i udhëhequr nga dinastia Umajade, u shtri nga kufijtë e Kinës në Lindje,deri në Oqeanin Atlantik në Perëndim.

Toleranca ndaj të krishterëve

Por me gjithë dominimin mysliman të Palestinës, pelegrinët e krishterë ishin në gjendje të vizitonin vendet e shenjta në Jerusalem dhe gjetkë pa shumë probleme deri në shekullin XI. Vizitorët në këto vende, kishin nevojë për një leje zyrtare dhe për një sasi të caktuar parash për t’ua dhënë si ryshfet burokratëve myslimanë lokalë.

Por në përgjithësi duket se të krishterët ishin në gjendje të lëviznin relativisht pa pengesa përreth zonës. Mbreti i madh i frankëve, Karli i Madh, i cili u bë Perandor i Shenjtë Romak në Perëndim në vitin 800, e përmirësoi udhëtimin e pelegrinëve drejt Jerusalemit, duke ndërtuar një bujtinë të madhe në qendër të qytetit.

Ai e bëri këtë pjesërisht për shkak të marrëdhënieve të mira diplomatike që kishte me kalifin abasid Harun Al-Rashid. (Në fakt, marrëdhëniet e përzemërta midis fisnikëve të krishterë dhe atyre myslimanë, do të shfaqeshin herë pas here gjatë periudhës së kryqëzatave. Dy shembuj të tillë janë miqësia midis Rikard Zemërluanit dhe kundërshtarit të tij, Saladinit, dhe raporti shumë i ngushtë midis perandorit Frederik II dhe Sulltan Al-Kamilit).

Megjithatë mirëkuptimi midis autoriteteve myslimane dhe pelegrinëve të krishterë, u prish në fillim të shekullit XI, gjatë regjimit të Hakimit, kalifit fatimid të Egjiptit, që urdhëroi befas shkatërrimin e Varrit të Shenjtë dhe persekutimin e të krishterëve. Situata u përmirësua pas vdekjes së Hakimit në vitin 1021, dhe në vitet që pasuan, grupe të mëdha pelegrinësh të krishterë vazhduan të shkonin drejt Palestinës.

Në vitin 1026, një grup prej 700 pelegrinësh, të subvencionuar nga Rikardi II, Duka i Normandisë, udhëtuan drejt Tokës së Shenjtë. Dhe në vitin 1065, më shumë se 12.000 pelegrinë gjermanë, shkuan atje nën udhëheqjen e Peshkopit të Bambergut.

The Crusades: The True Story of the War for the Holy Land

Krishterimi i përçarë

Por problemet për pelegrinët e krishterë, lindën sërish pas ngritjes së turqve selxhukë. Në vitin 1070, selxhukët që ishin tashmë fuqia kryesore pas kalifatit abasid në Bagdad, pushtuan Jerusalemin duke e dëbuar dinastinë Fatimide të Egjiptit.

Më pas, vitin që pasoi ata shpartalluan ushtrinë bizantine në Manzikert të Armenisë, një fitore kjo vendimtare,  cila u dha mundësinë ta dominin Anadollin dhe reduktonin shumë shpejt territorin bizantin në një zonë të vogël përreth Kostandinopojës.

Kërcënimi selxhuk e shtyu perandorin bizantin, Aleks Komneni I, të dërgonte disa emisarë në Këshillin e Piaçenzës në marsin e vitit 1095, për të kërkuar ndihmë nga Papa Urbani II. Se çfarë thanë ata para Këshillit nuk është e sigurt. Por ndoshta përshkruan një tablo të zymtë të dominimit mysliman në perandorinë lindore.

Edhe pse Aleksi dhe Papa Urbani kishin marrëdhënie relativisht të mira, Kisha Katolike Romake dhe ajo Ortodokse Greke, ishin në një përplasje të ashpër që nga ndarja e madhe e vitit 1054. Konflikti ishte në fakt kulmim i dallimeve shekullore midis 2 kishave.

Papati që i ishte drejtuar fillimisht për mbështetje perandorëve bizantinë, kishte nisur të distancohej prej tyre që nga vitet 700, kur Papa Stefani II, i pasuar nga Papa Leoni III, nisi të kishte si mbrojtës politikë mbretërit e frankëve nga Perëndimi.

There were also various disagreements between the churches on doctrine and customs (for example, the Greeks fasted on Saturdays, while the Latins did not). And the view of each Church towards the other was based on general cultural differences between the Latin West and the Greek East, which would turn into strong prejudices.

Westerners tended to ridicule the Byzantines as weak, womanizing, manipulative, and treacherous, while to the Byzantines, most Westerners were uncultured, strange, arrogant, and very aggressive.

Throughout most of the Crusades, their inability to unite in a common cause was consistently detrimental to Christian campaigning in the Latin East, or Outremer. When finally, in 1204, the Fourth Crusade was directed towards Constantinople rather than the Holy Land, it brought to a climax the chronic antagonism between the Christian East and West.

However, despite the generally tense relations between the two churches, Urban responded positively to Alexios Komnenos' request, and he may have even considered sending aid to the Byzantines 6 years earlier.

The Pope hoped that a delegation from the West could not only save the Byzantine Empire and the Holy Lands of Palestine, but could bring about a reunification of the churches under papal leadership. But what Alexius wanted was a small group of mercenaries to help him repel the Seljuk armies from Anatolia. What he achieved was the creation of a large, barely manageable army, intent on saving the Holy Land from the infidels. / History Revealed

Galeria fotografike (
)


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×