IRRESPONSIBLE / Centuries-old olive trees light fires to keep warm, police: They will be prosecuted!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Can the real Marco Rubio stand up, please?

2026-07-25 22:07:18Pikëpamje SHKRUAR NGA NGA RICARDO HAUSMANN

On the classic American game show “To Tell the Truth,” three contestants claimed the same identity while a panel of celebrities questioned them, looking for inconsistencies.

After the panelists cast their votes, the host made the famous request: "Can the real ___ stand up, please?"

Venezuelans have been asking this question of U.S. Secretary of State Marco Rubio since American troops seized President Nicolás Maduro in January. More than six months later, they are still waiting for an answer.

There seem to be three Rubios, each with a credible claim to be the real one. The first is the Rubio that many Venezuelans thought they knew: the son of Cuban immigrants who understands what dictatorship does to countries and families, and who has spent much of his public life condemning tyranny and defending freedom, democracy, and the rule of law.

This Rubio is said to be fighting an uphill battle against those within US President Donald Trump's administration who see Venezuela not as a democracy to be restored, but as an oil field to be exploited and a security problem to be managed.

He wants to see political prisoners released, repressive institutions dismantled, the electoral system rebuilt, and Venezuelans free to choose their leaders, thus ensuring that the Maduro regime does not survive under new management.

The second Rubio is not resisting the administration's strategy. He is implementing it, reassuring the opposition that democratic reforms will come as the United States reaches an agreement with those who inherited Maduro's machine, led by acting president Delcy Rodríguez.

The good cop and the bad cop, thus, are reading from the same script.

The third Rubio, meanwhile, presides over a murky political economy in which Venezuela’s oil revenues, contracts, and institutions serve regime insiders and Washington negotiators, turning democracy from a stated objective into a major obstacle. Months after Rodríguez was sworn in, her caretaker government remains composed of regime loyalists.

More than 300 political prisoners remain behind bars, the repressive apparatus is intact, and no election calendar has been announced. When asked when Venezuelans might vote, Rodríguez replied: “I don’t know, one day.”

The message could not be clearer. Two years after Venezuelans voted en masse for opposition presidential candidate Edmundo González, only to see his landslide victory stolen, none of the prerequisites for a credible election have been met.

Para se venezuelianët të mund të votojnë përsëri, vendi ka nevojë për një autoritet zgjedhor të pavarur, një regjistër zgjedhësish që përfshin tetë milionë venezuelianët që jetojnë jashtë vendit, shfuqizimin e ligjeve represive të regjimit, vëzhgues ndërkombëtarë zgjedhorë dhe garanci që forcat e armatosura do të respektojnë rezultatin.

Askush nuk mund të pretendojë ende se këto janë vendime thjesht venezueliane mbi të cilat SHBA nuk ka ndikim domethënës. Siç raportoi së fundmi New York Times, Rubio kontrollon në mënyrë efektive financat e Venezuelës dhe ndarjen e burimeve të saj natyrore. Madje, sipas raporteve, Rodríguez kërkon miratimin e tij për emërimet e rëndësishme qeveritare.

Për më tepër, shumica e të ardhurave nga eksportet e Venezuelës derdhen së pari në Thesarin e SHBA-ve, i cili i kthen me kushte të caktuara—një marrëveshje që Times e krahasoi me “prindërit që u japin fëmijëve xheparin.”

Duke ushtruar një shkallë kontrolli mbi një vend sovran që asnjë zyrtar amerikan nuk e ka pasur qëkur Paul Bremer drejtoi Irakun e pushtuar, Rubio është quajtur “viceroy” nga zyrtarët amerikanë dhe venezuelianë.

Ndërsa administrata Trump krenohet se miliarda dollarë të ardhura nga nafta po rrjedhin drejt Venezuelës, nuk ka pasur asnjë llogari publike se sa është mbledhur ose si janë shpenzuar paratë.

Demokracia nuk mund të ndërtohet mbi llogari të fshehta, dhe një tranzicion demokratik nuk mund të frymëzojë besim kur njeriu që e mbikëqyr atë gjithashtu kontrollon paratë.

Qeveria e re u përball me krizën e saj të parë të madhe më 24 qershor, kur dy tërmetet masive, me magnitudë 7.2 dhe 7.5, goditën me 39 sekonda diferencë, duke shkatërruar Karakasin dhe shtetin bregdetar të La Guairës.

Sipas të dhënave të qeverisë, gati 5 mijë njerëz humbën jetën dhe më shumë se 16,000 u plagosën. Grupe të shoqërisë civile ende raportojnë dhjetëra mijëra të zhdukur, ndërsa forcat e sigurisë, sipas raporteve, penguan përpjekjet e shpëtimit.

Rodríguez ka hedhur poshtë kritikat për përgjigjen si një komplot kundër qeverisë së saj, dhe gjendja e jashtëzakonshme që pasoi është bërë justifikimi i fundit për të vonuar tranzicionin demokratik. Në Venezuelën e sotme, madje edhe fatkeqësitë natyrore shërbejnë atyre që janë në pushtet.

Asgjë nuk jep një tregues më të qartë të qëllimeve të vërteta të administratës Trump për Venezuelën sesa trajtimi i María Corina Machado, udhëheqëses së opozitës që bashkoi lëvizjen demokratike të Venezuelës dhe fitoi Çmimin Nobel për Paqe 2025. Kur ajo u përpoq të kthehej në vend pas tërmetëve, qeveria e Rodríguez mbylli hapësirën ajrore të vendit dhe kërcënoi këdo që mund t’i ndihmonte.

Qeveria e Rodríguezit nuk veproi vetëm. Zyrtarët amerikanë detyruan avionin e Machado-s të kthehej mbrapsht, ndërsa një zyrtar i lartë i Shtëpisë së Bardhë e hodhi poshtë përpjekjen e saj për t’u kthyer si “opportunizëm politik grotesk.”

By collaborating with the Venezuelan regime to keep the country's most popular democratic leader in exile, Rubio undermined the "good cop" role he had carefully cultivated.

Venezuelans in the U.S. have fared no better. The administration continues to subject them to visa restrictions, has terminated humanitarian admissions for 117,000 Venezuelans who entered legally with U.S. sponsors, has revoked Temporary Protected Status for thousands of people, and has continued to operate deportation flights to Caracas.

If Venezuela was so intolerant as to justify the removal of its ruler, how can it be so confident as to accept the very people who fled his rule?

So which Rubio is the real one? The attacked defender of freedom?

The good cop who provides security for Venezuela’s democratic opposition while the administration makes its own deals? Or the powerful viceroy whose actions suggest that Venezuelan democracy has never been more than a bargaining chip? Perhaps the answer no longer matters. Ambiguity is not a virtue; it is a choice.

More announcements are likely to follow in the coming months. There could be an election date, a reconstruction fund, or some other gesture toward the opposition. Judge such promises only by what can be verified: political prisoners released; an electoral authority that Venezuelans can trust; a real voter register; Machado home and safe; and every dollar of oil revenue accounted for.

Anything less than that is theater.

Project Syndicate


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×