
Komisioni Europian është i angazhuar në diplomaci të brendshme të qëndrueshme, siç ishte gjatë negociatave të Brexit në atë kohë, në një përpjekje për të mbajtur të bashkuar 27 shtetet anëtare mbi sanksionet ndaj Rusisë.
Në korridoret e BE-së pëshpëritet se një nga arsyet që nuk ekziston një "menu" e saktë dhe e shkruar e sanksioneve ndaj Rusisë për skenarë të ndryshëm të mundshëm, është se Brukseli shpreson se më pak detaje do të thotë më pak ushqim për vendet anëtare për të bërë pazare dhe për t'u ankuar dhe për t’u shfrytëzuar nga Vladimir Putin për strategjinë e tij “përça e sundo”.
Kryeministri i Britanisë së Boris Johnson komentoi në një artikull tha se, ndërsa Perëndimi ishte i bashkuar në sanksionet kërcënuese, kishte ende "hije dyshimi" midis aleatëve mbi atë se cilat duhet të ishin ato ndëshkime.
“Ne duam që miqtë tanë të kenë sanksionet gati për t’i vendosur. Ne do të vazhdojmë të bëjmë presion për këtë”, tha Johnson.
Komisioni Europian gjithashtu ka këmbëngulur se sanksionet do të funksionojnë vetëm nëse aleatët marrin një qëndrim të përbashkët. Megjithatë të hënën, kjo dukej një luftë për kancelarinë gjermane dhe presidentin amerikan në konferencën e tyre të përbashkët për shtyp në Uashington.
Në atë konferencë u fol shumë për unitet, por Olaf Scholz në mënyrë të dukshme refuzoi të konfirmonte e premtonte para Joe Biden, se gazsjellësi i drejtpërdrejtë i Gjermanisë nga Moska nuk do të vazhdonte punën nëse Rusia pushton Ukrainën.
Vendet e BE-së shpesh ndahen për Rusinë. Polonia dhe vendet e tjera ish-komuniste në Europën Lindore dhe Qendrore priren të jenë të ashpra ndaj Moskës, të cilën ata e shohin vazhdimisht si një kërcënim potencial për sigurinë.
Këto vende i shohin SHBA dhe Britaninë e Madhe si të të njëjtit mendim dhe haptazi ende vajtojnë largimin e Britanisë nga BE për këtë. Italia, Franca dhe Gjermania janë akuzuar shpesh nga anëtarët e tjerë të BE-së si shumë "të buta" në marrëdhëniet e tyre me Moskën.