DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Terrible MASSACRE/ The confession of the father of the three girls from Kukës, who killed their mother: Who thought that they were not safe with their mother?

2024-03-11 12:48:43Aktualitet SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX
Terrible MASSACRE/ The confession of the father of the three girls from
Edlira Dobrushi killed her 3 daughters with a knife, Simona, 14 years old, Kesi, 10 years old and Sindi, 3 years old

Ten years is a long time, but for Bashkim Dobrushin, 55 years old, time stopped on that terrible day when his ex-wife Edlira killed his three daughters, Simona, 13 years old; Keisin, 10, and Sidny, just 3, in what has been described as the Chiuso massacre, a still-open wound in the Lecco community.

A terrible massacre - which took place on the night between 8 and 9 March 2014 in a building in Bergamo, an event that shocked not only the small community of Chiuso, where the family and the three girls were well known, but also the city and the whole country.

Bashkimi, who is now remarried and the father of a 6-year-old son, left Italy last Saturday at 17:00 for Kukës, his hometown, for the anniversary. There he will pray at the grave of his daughters with about sixty relatives and friends. The 55-year-old buried the girls next to each other and then built a tombstone where they appear together.

"If my ex-wife wanted to hurt me, she could have killed me - says Bashkimi with tears in her eyes in a story for Il Giornale - she could have done it while I was sleeping; a few years ago in Albania it happened that a woman killed her husband in his sleep. But not my daughters. There is no apology for this."

"We had been separated for a month, I had gone to live with my brother. It was she who made this decision.

We never met again. I told her that the important thing is that the girls do not suffer. I went to them to say hello on March 7, the next day I left for Albania where I had to stop for a week.


They couldn't come with me because they had school. I never would have thought that this was the last time I would see them. Never! We live in a difficult world, but who would have thought that children are not safe with their mother?

A woman who carried them in her womb for nine months, who took care of them… Just think about this: what are the most dangerous animals in nature? They are protecting their cubs. It wasn't like that for my daughters."

When did you find out what had happened?

“U nisa më 8 mars, një udhëtim me makinë për në Bari dhe më pas mora tragetin prej andej. Dhjetë orë në total. Sapo mbërrita, u prita nga vëllezërit e mi. Askush nuk më tha asgjë. Kur hyra në shtëpi doja të ndizja televizorin, por më thanë se ishte i prishur, sepse lajmet italiane dhe shqiptare flisnin prej orësh për atë që kishte ndodhur. Vëllai më lejoi të bëja dush, pastaj më tha: “Bashkim, duhet të kthehemi në Itali, gruaja jote tentoi të helmonte vajzat, tani janë në spital”.

Kështu që ne nxituam në agjenci për të marrë një biletë avioni. Më pas fluturimi, në udhëtim jetoja me shpresën për t’i gjetur të gjallë, me mendimin që Zoti t’i mbronte. Por ata nuk ishin më aty. Nën shtëpinë e vëllait tim, në Chiuso, pashë një turmë të madhe; pastaj në atë moment më thanë: “Bashkim kanë vdekur, duhet të marrësh guxim, ajo i ka goditur me thikë gjatë natës”.
Dhe bota ime u shpërbë”.

Pastaj varrimi. Pse vendosët t’i varrosni në Shqipëri?

“Kryetari i bashkisë, Virginio Brivio, më pyeti nëse doja t’i varrosja në Lecco, por unë zgjodha t’i çoja në varrezat e Kukësit, ku janë prindërit, vëllai dhe disa nipër. Kështu që ata nuk do të jenë vetëm. At Angelo Cupini erdhi për t’u lutur në varrin e tyre dy herë; ne jemi muslimanë, por kjo nuk ka pasur kurrë pengesa për ne”.

Ju jetoni prej 24 vitesh në Itali, planifikoni të qëndroni në Lecco apo do të ktheheni në Shqipëri?

“Kam marrë nënshtetësinë italiane më 3 prill 2018 (ditëlindja e Simonës) dhe dy ditë më vonë lindi fëmija im. Vitin e kaluar e mori edhe gruaja ime. Blemë edhe një shtëpi në Maggianico, do të vazhdojmë të jetojmë në Itali ku kam shumë miq. Falë dashurisë së të afërmve të mi dhe të gjithë qytetit i mbijetova masakrës, edhe pse dhimbja më shoqëron çdo ditë të jetës sime”.

Baskimi na tregon celularin, ka shumë foto të djalit të tij, por edhe të Simonës, Keisy-t dhe Sidny-t, shumë momente familjare, ku vajzat buzëqeshin dhe përqafojnë babanë e tyre.

“Thonë se femrat janë më afër baballarëve, meshkujt me nënave të tyre, mendoj se kjo është e vërtetë. Simona ishte si nënë me motrat e saj; një grua e vogël, edhe mësuesit e saj më thanë kështu. Ajo do të duhej të vendoste se cilën shkollë do të ndiqte, nuk e dinte ende, i pëlqente volejbolli. Po të ishte këtu sot do të ishte 23 vjeçe. Kush e di, ndoshta do të kisha qenë gjysh. Keisy ndoqi një shkollë kërcimi, ishte në shkollën fillore. Ajo gjithashtu doli mirë në shkollë, ishte më e egër. Dhe pastaj Sidny, e vogla, kur mbërrita nga puna ajo vrapoi drejt meje dhe më përqafoi.”

Pas asaj që ndodhi, e keni takuar ndonjëherë ish-bashkëshorten tuaj?

“Asnjëherë. Mësova nga ju në Il Giornale se pas pesë vjetësh i ishte besuar një komuniteti. Nuk më intereson nëse është në ferr apo në parajsë, sepse dhimbja ime nuk do të ndryshojë kurrë.”

Pas masakrës në Chiuso, ju rindërtuat jetën tuaj. Jeni i lumtur sot?

"It is a difficult question to answer. My son and my wife are my joy and deserve my love, attention and consideration. Of course, there is always that terrible anxiety in the heart that does not go away. There are days when I feel fragile. Ten years is a long time and yet they are always by my side. Sometimes I look up and it feels like they are right there… right next to me.

Galeria fotografike (
)


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×