One of the most watched television programs in Chile, called Teletrece, published a report on the penetration of the Albanian mafia in this country.
“The Albanian mafia, considered one of the most dangerous criminal organizations in Europe, attempted to open a new cocaine trafficking route from Chile using former intelligence agents from that country and a sophisticated international network of illegal financing,” the well-known program emphasizes.
Nearly 20 tons of wood filled with liquid cocaine were seized at the port of Arica.
The shipment originated in Bolivia and was destined for Europe. Given the method of concealment, and the resources required to extract the drugs, if they had reached their destination, it should be immediately clear that their owners are not some small gang.
Who could be hiding behind this?
Just suspicions, but if confirmed, we would be dealing with something much bigger: the Albanian mafia operating in Chile.
It may seem funny, but the movie 'Taken' is probably the most prominent reference that Chileans have regarding Albanian crime. A father, a former intelligence agent, tries to recover his daughter, kidnapped in Paris by men with tattoos on their hands, who are part of one of the most dangerous criminal groups in Europe. If not the most dangerous.
The fiction is not far from reality. Albania is on the other side of the world, on the Balkan Peninsula, opposite Italy, separated by the Adriatic Sea. It is known that, according to Europol, the Albanian mafia is involved in half of the operations related to the seizure of large shipments of cocaine.
"They send delegates to Latin America, to the production areas, where they secure a relatively low long-term price, 1,500 per kilogram, and guarantee very low costs for transportation and storage before shipment to Europe. In this way, they guarantee a single and very profitable transportation price with which no other criminal organization can compete," says Pablo Zeballos, an expert on organized crime.
The UN estimates that the Balkan route, dominated by Albanian-speaking organizations, generates illicit revenues of approximately $18 billion per year.
They have narco-music, but unlike what we are used to, their performers do not show off pistols. The music is the display of rifles, and the flagpoles are tanks. Tanks. But beyond the caricature, the Albanian criminal is very different from the national product due to a multitude of factors. Dictatorships, a forced diaspora, and a medieval code of conduct. The Kanun, which includes blood feuds between family clans, are some of them.
“Pjesa më e madhe e aparatit ushtarak dhe policor u përqendrua në mbledhjen e inteligjencës për shtypjen e qytetarëve të saj, shumë e specializuar në gjuhë, metoda shfarosjeje, madje edhe në logjikën e kontaminimit, infiltrimit e kështu me radhë. Kur ra ajo diktaturë, shumë prej atyre njerëzve mbetën të papunë, apo jo? Ata mbetën pa punë dhe u riorganizuan si agjentë kriminalë,” thotë Zeballos.
Ai ishte një nga ata agjentë të inteligjencës shqiptare që mbeti pa punë në mesin e viteve '90. Emri i tij supozohet të jetë Viktor Gjini, dhe videot që po shihni në ekran korrespondojnë me herën e parë që ai shkeli në tokën kiliane.
Për shkak të planeve të tij në Kili - duke u përpjekur të hapte një rrugë të re trafikimi droge për mafien shqiptare ai u nxor në gjyq.
Tani, për herë të parë, do të jeni në gjendje ta dëgjoni zërin e tij: “Ai qëndroi me mua për tre ditë në një hotel. Jam i sigurt, siç thotë prokurori, kështu mblidhen fotot për hetimin kudo. Ku kam ecur? Ku i kam shkëmbyer paratë e mia? Sepse është normale për mua të shkëmbej para. Le të vazhdojmë. Kam shkëmbyer para për ushqim, për këtë, dhe kam shpenzuar para. Është normale”.
Kjo është deklarata gjyqësore e një përfaqësuesi të mafies shqiptare i cili u dënua me 15 vjet burg për trafik droge pas një hetimi që zgjati më pak se një muaj.
Do të jemi në gjendje ta dëgjojmë këtë dëshmi nga prokurori përgjegjës.
“Është një histori mjaft e veçantë. Eh, nuk është thjesht një rast i çfarëdoshëm,” thotë Carlos Ribas.
Gjithashtu, oficerët e policisë që morën pjesë.
“Kjo organizatë, e cila mund të ketë një prani këtu në Kili, është gjithmonë e lidhur me individë të tjerë në anën tjetër të botës,” thotë kolonelja Karen Riveros.
Një agjent i fshehtë i Marinës ndau kohë me ta. Për arsye të dukshme, nuk do të zbulojmë asnjë nga identitetet e tij të shumta, aq më pak fytyrën e tij. Por që nga momenti i parë, ai e dinte se kishte të bënte me një lloj krimineli shumë të ndryshëm.
“Ai kishte histori mjaft të dhunshme nga e kaluara e tij, veçanërisht nga koha e tij në Shqipëri. Kjo, sinqerisht, ishte mjaft mbresëlënëse”.
Dhe ai do t'ju tregonte ato histori?
“Po, disa prej tyre. Kjo është arsyeja pse është thelbësore që çdo agjent i fshehtë që infiltrohet në këtë organizatë të ketë një kuptim të qartë të procedurave, dokumentacionit, rrugëve të transportit detar dhe në thelb të njohë të gjithë industrinë e transportit detar”.
Një gabim jo vetëm që rrezikoi operacionin, por edhe jetën e atyre që ishin infiltruar në një organizatë kriminale transnacionale.
Kjo ndodhi falë informacionit të dërguar nga Roterdami i Holandës nga vetë DEA, Administrata e Shteteve të Bashkuara për Zbatimin e Ligjit kundër Drogës.
“Po flasim për një individ shumë të trajnuar dhe të aftë, zotin Viktor Gjini. Ai nuk ishte thjesht një trafikant i vogël droge që kërkonte hakmarrje; përkundrazi, ai ishte një njeri që fliste katër gjuhë dhe njihte principatat,” thotë prokurori Ribas.
“Dhe kjo është gjëja e parë që thotë, dua të shkoj në Valparaíso sepse dua të shoh se si funksionon dhe si është porti”.
Ne e pamë tashmë mbërritjen e tyre në Kili; pastaj ata udhëtuan për në një hotel në lagjen Las Condes më 23 prill.
Ata e zgjodhën me kujdes, pasi këta dy shtetas shqiptarë po kërkonin një vend ku nuk do t'u kërkohej kaq shumë dokumentacion dhe ku idealisht mund të paguanin për qëndrimin e tyre me para në dorë.
Gjatë regjistrimit, ata dorëzuan pasaportat e tyre, por jo ato të vendit të tyre të lindjes; në vend të kësaj, ata paraqitën pasaporta holandeze.
Prej andej, ata shkuan në dhomat e tyre, ku pritën me durim telefonatën nga burri që do të lehtësonte transportin e tyre të drogës nga Kili në Evropë. Një operator porti, që ata nuk e njihnin. Ai ishte agjenti i fshehtë i Marinës.
Bileta për në Valparaíso për t'i treguar atij se ai jo vetëm që e njihte portin, por se edhe atje ai ishte mjeshtri i heshtjes së tyre.
“Atyre iu treguan vendet e ankorimit, hyrjet në kanalet e portit, llojet e anijeve, drafti i tyre dhe zonat ku mbërrijnë anijet më të mëdha. Kjo padyshim që u bëri përshtypje sepse e kuptuan se kishin të bënin me dikë që e njihte mjedisin. Ne gjithashtu ishim në gjendje të demonstronim me dokumentacion dhe të kishim akses se si arritëm ta kryenim operacionin,” thotë agjenti sekret.
Një tur i mirë, krijimi i besimit fillestar, infiltrimi, kontrolli. Prej andej, ata u çuan në një restorant të shtrenjtë në Valparaíso për të finalizuar marrëveshjen.
Operatori fiktiv i portit do t'u lejonte atyre të vendosnin 200 kg kokainë në një kontejner, të fshehur si në tubat e frigoriferit ashtu edhe brenda vetë ngarkesës. Për këtë, shqiptarët duhej të paguanin një total prej 200.000 dollarësh.
U ra dakord që gjysma e parë do të paguhej paraprakisht, pjesa tjetër kur të përfundonte puna. Por ato para nuk ishin në Kili. Lidhja kineze e mafies shqiptare hyri në lojë. Tingëllon e çmendur, por është e vërtetë. Ndodhi, apo jo? Dëgjoni.
“Qytetarët kinezë shkojnë në hotelin tuaj. Dhe pse shkojnë ata? Për të sjellë para, para për verë,” thotë Viktor Gjini.
Zëri tjetër është ai i një tjetri prej të dënuarve në këtë rast të veçantë, një qytetar kinez.
Ai thotë: “Në 41 vitet e jetës sime, nuk e dija kurrë se çfarë ishin drogat derisa shkova në burg. Atëherë mësova se çfarë janë drogat”.
A e dinit se këto para do të përdoreshin për të blerë drogë?
“E pamundur”.
Ajo që kam përshkruar mund të ishte skenari për një film, dhe kjo është pikërisht ajo që donim të bënim. Të bënim një film. Viktor Gjini u kthye në Evropë dhe përdori kontaktet e tij. Ai kishte nevojë për 100.000 dollarë nga mafia shqiptare për të hyrë në Kili pa u zbuluar.
To do this, he gave the money to a third party who called a Chinese citizen in Spain, who in turn contacted Chinese citizens in Chile so that they could finally hand over the sum of one million dollars to the representative of the Albanian mafia in our country.
How could they know who was who if they had never met? So, when he handed the money over to Viktor Gjini, he was given a code.
The person who welcomed him in Europe asked him to take out a banknote and took a picture of it. After that, he forced him to tear it up and keep only a piece with the serial number.
He would give that piece of paper to the Chinese when he was in Santiago as a sign of trust. This, ladies and gentlemen, is called Guajala.
"They make contact in Santiago, at the Ibis Hotel. Mr. Viktor Gjini shows him the dollar bill, he shows him the photo and it is indeed the same; the serial number matches and the money is handed over without a word being said," the prosecutor says.
It is surprising that every piece of information that the undercover agent gave to the Navy and the Carabineros (Chilean police) materialized exactly as predicted.
Agents from both police forces never lost sight of Viktor Gjini , a member of the Albanian mafia, while he was in the country.
This required hours of surveillance, an effort that even allowed them to be present when the Chinese national arrived at the hotel to hand over the money that never left Europe but arrived in Chile.
There were no arrests at that time; they had to find the bottom of it.
In downtown Santiago, Chinese financiers were arrested. Meanwhile, in a shopping mall in the eastern part of the city, Viktor Gjini was about to meet the same fate.
The challenge is significant. The risks involved undoubtedly require greater caution. And secrecy is vital in these investigations.
The real owner of the drugs was the other Albanian citizen. Why? Because, based on international requests for information from the Netherlands, France and Belgium, this other person seemed to be closely linked to the Albanian mafia. And Viktor Gjini was the right-hand man, or the operational arm, of this first individual who was in Chile when he met the undercover agent.
The name of that Albanian citizen is Brian Dragoti. He is intensely wanted, not only in Chile, but throughout the world. All the others named in this report were convicted, making this dramatic investigation Chile's first major blow against the Albanian mafia./ Teletrece